طبق استانداردی که یونسکو برای طبقه بندی میراث جهانی تعریف کرده، ما هم این آثار رو در دو گروه فرهنگی و طبیعی طبقه بندی میکنیم:

آثار فرهنگی میراث جهانی یونسکو روسیه

1. مرکز تاریخی سنت پترزبورگ و گروه های بناهای تاریخی مرتبط

این ساختمان ها به عنوان اولین اثر روسیه در میراث جهانی یونسکو در سال 1990 و دوران اتحاد جماهیر شوروی ثبت شد. فراموش نکنید این مجموعه خیلی بیشتر از هرمیتاژ و چند کاخ اطرافش هست. پس اگه قصد سفر به سنت پترزبورگ داشتید، این لیست رو با دقت مطالعه کنید. اصلی ترین کاخ های این لیست شامل کاخ زمستانی، پیترهوف، گاچینا و … هستن.

2. کیژی پوگوست

کلیساهای چوبی کارلیایی قرن 18-19، طبق افسانه، بدون یک میخ ساخته شده اند.

3. کرملین مسکو و میدان سرخ

میدان سرخ، کلیسای سنت باسیل و تعداد زیادی بنا در داخل و بیرون کرملین مسکو از قرن 13 تا 17 میلادی در این مجموعه قرار گرفتن.

4. بناهای تاریخی نووگورود و اطراف

کرملین-دتینتس (مجموعه مستحکم) در ولیکی نووگورود و صومعه ها و کلیساهای مجاور که قدیمی ترین اونه به قرن یازدهم برمیگرده، از قدیمی ترین اثار لیست میراث جهانی یونسکو روسیه در سال 1992 هستن. 

5. گروه فرهنگی و تاریخی جزایر سولووتسکی

صومعه قرن شانزدهم سولووتسکی بر روی مجمع الجزایری در دریای سفید قرار گرفته. اینجا محل قرارگیری یکی از دور افتاده ترین و مخوف ترین گولاگ های استالین هست که قبلا درباره اش توضیح دادم. علاوه بر قسمت اصلی قلعه، کلیساها و آرامگاه های مختلفی در این جزیزه ثبت شدن.

6. بناهای سفید شهر ولادیمیر و سوزدال

در این دو شهر حومه مسکو و مسیر حلقه طلایی روسیه، شاهکارهای باارزشی از معماری قدیمی روسیه در قرون 12 تا 13 و کلیساهای سنگی سفید باورنکردنی قرار گرفته.

7. گروه معماری تثلیث سرگیوس لاورا در سرگیف پوساد

این صومعه که مهمترین صومعه کلیسای ارتدکس روسیه به حساب میآید. جایی در حومه مسکو که حدود 700 سال پیش توسط سنت سرگیوس رادونژ تأسیس شد.

8. کلیسای معراج در کولومنسکویه (مسکو)

این ساختمان سفید قرن 16 اولین کلیسای سنگی “چادری شکل” بود. شاهکار منحصر به فرد معماری زمان خود، که باعث شد در لیست میراث جهانی یونسکو روسیه قرار بگیره.

9. مجموعه تاریخی و معماری کرملین کازان

کرملین کازان زمانی ساخته شد که این زمین ها بخشی از خانات مسلمان کازان بودند. و سپس، کازان توسط ایوان وحشتناک فتح شد و کلیساهای ارتدکس نیز در کرملین ساخته شدند.

10. گروه صومعه Ferapontov

این صومعه کوچک در بیابان منطقه وولوگدا، در قرن 14 تا 17 ساخته شده و به طرز شگفت انگیزی زیباس. داخل این صومعه نقاشی های دیواری از دیونیسیوس افسانه ای کشیده شده.

11. ارگ، شهر باستانی و ساختمان‌های دژ دربنت

یکی از قدیمی ترین شهرهای روسیه در قرن 6 قبل از میلاد تاسیس شد! قلعه این شهر هم در قرن ششم بعد از میلاد ساخته شد، قدیمی ترین قلعه روسیه به حساب میاد.

12. گروه صومعه نوودویچی (مسکو)

یکی از زیباترین صومعه های مسکو در قرون 16-17 به سبک باروک مسکو ساخته شده. راهبه هایی که اینجا زندگی میکردن بیشتر نماینده های خانواده های سلطنتی بودن.

13. مرکز تاریخی شهر یاروسلاول

تصاویر این شهر تاریخی روسیه روی اسکناس های هزار روبلی دیده میشه. ثبت این شهر در لیست میراث جهانی یونسکو روسیه نه تنها قدردانی از زیبایی های این شهر هست، بلکه این اتفاق به پاس اصلاحات برنامه ریزی شهری کاترین کبیر هم انجام شده.

14. قوس ژئودزی استروو

دانشمندان قرن نوزدهم با اندازه گیری در امتداد این قوس از نروژ تا دریای سیاه، شکل دقیق زمین رو تعیین کردن. این تحقیق یه همکاری تاریخی بین امپراتوری روسیه و کشورهای  سوئد و نروژ بود. متاسفانه از 265 نقطه مثلث سازی فقط 34 نقطه باقی مونده که اونها هم در فهرست یونسکو ثبت شدن. در این بین دو نقطه در روسیه قرار گرفته که ابلیسک هایی در محلشون ساخته شده.

15. مجموعه تاریخی و باستان شناسی بولگار

در جمهوری مسلمان نشین تاتارستان، شهر منحصر به فرد بولگار قرار گرفته. در این شهر بناهای تاریخی از قرن 10-15 حفظ شده.

16. کلیسای جامع و صومعه شهر جزیره سویاژسک

یکی دیگه از جاذبه های فرهنگی در تاتارستان. این مجموعه قرن شانزدهمی به مهد ارتدکس در قلمرو خانات کازان سابق تبدیل شد.

17. کلیساهای مدرسه معماری پسکوف

نمونه های بی نظیری از معماری قدیمی روسیه که هیچ کجای روسیه دیده نمیشه. قدمت قدیمی ترین معابد به قرن دوازدهم برمیگرده. در سال 2019 در مجموع 10 کلیسا در منطقه پسکوف در لیست میراث جهانی ثبت شد.

18. سنگ نگاره های دریاچه اونگا و دریای سفید

در شمال روسیه، بقایایی از هنرهای تاریخی دوران بدوی پیدا شده. قدمت این سنگ نگاره ها به 4-5 هزار سال قبل از میلاد می رسه.

19. رصدخانه های نجومی دانشگاه فدرال کازان

دو رصدخانه کازان جدیدترین مکان هایی هستن که به لیست میراث جهانی یونسکو روسیه اضافه شده.

20. شهر باستانی Tauric Chersonese

مجموعه Chersonesos شامل خرابه های از قرن 5 قبل از میلاد هست. این شهر یونانی اهمیت خاصی در تاریخ روسیه داره. چرا که طبق افسانه ها،  شاهزاده ولادیمیر، در این شهر به دین مسیحیت گرایش پیدا کرده. قبلا درباره این داستان مفصل صحبت کردیم. 

21. Curonian Spit

این تپه های شنی در دریای بالتیک منطقه کالینینگراد و کاج های پیچ خورده در این فهرست به عنوان نمونه ای برجسته از تعامل انسان با محیط زیست قرار گرفتن. در واقع این بار به طور شگفت انگیزی انسان ها تا به امروز به زنده موندن این پدیده طبیعی کمک کردن.

آثار طبیعی روسیه ثبت یونسکو

22. جنگل های بکر کومی

در سال 1995، این منطقه ویژه حفاظت شده اورال شمالی یکی از اولین مناطقی بود که در فهرست سایت های طبیعی یونسکو قرار گرفت.

23. دریاچه بایکال

مطمئن هستم اکثر ایرانی ها این دریاچه رو میشناسن. مخزن اصلی آب شیرین جهان و عمیق ترین دریاچه روی کره زمین با کلی داستان های اسرارآمیز.

24. آتشفشان های کامچاتکا

این غول های طبیعی منحصر به فرد در خاور دور در سال 1996 تحت حفاظت یونسکو قرار گرفتن. البته در سال 2001، تعداد آتشفشان های بیشتری به این فهرست اضافه شد. تعدادی از اونها هنوز هم فعال هستن!

25. کوه های طلایی آلتای

این اسم واقعا برازنده این زیباترین کوه های آلتای در منطقه سیبری هست.

26. مناظر دوریا

در سال 2017، به دلیل اکوسیستم های منحصر به فرد، استپ های ذخیره گاه داوریان در فهرست میراث طبیعی قرار گرفت. این شهر محل زندگی پرندگان کمیاب هست و غزال مغولی در این منطقه مهاجرت میکنه.

27. قفقاز غربی

بخشی از رشته کوه اصلی قفقاز از کوه فیشت تا کوه البروس در این لیست قرار گرفته. دلیل اصلی اون هم بکر بودن و عدم مداخله انسان ها در این منطقه بوده. اتفاقی بسیار نادر در اروپا.

28. پارک طبیعی لنا پیلارز

این صخره های عظیم در سواحل رودخانه لنا در یاکوتیا، بزرگترین و سردترین منطقه روسیه واقع شده اند.

29. رشته کوه سیخوته-آلین مرکزی

این ذخیره‌گاه زیست‌ کره زمین و رشته کوه در خاور دور محل زندگی گونه‌های منحصربه‌فردی از حیوانات و گیاهان از جمله ببر کمیاب آمور هست.

30. Uvs Nuur Basin

این جاذبه طبیعی در دو کشور مغولستان و جمهوری تیوای روسیه قرار گرفته. اینجا در سال 2003، به عنوان شمالی ترین حوضه بدون زهکش در آسیای مرکزی در لیست قرار گرفته. همچنین، طیف عظیمی از پرندگان مختلف در تمام طول سال در این منطقه جمع میشن.

31. سیستم طبیعی ذخیره گاه جزیره ورانگل

شمالی ترین ذخیره گاه طبیعی در جزیره ای در اقیانوس منجمد شمالی در شرق دور روسیه واقع شده. حیوانات بومی زیادی در این جزیره زندگی میکنن. از جمله نهنگ، شیر دریایی، خرس قطبی و گاو مشک.

32. فلات پوتورانا

این یکی از بخش های سیاره ما با سخت ترین مسیر دسترسی. البته که بعد از فتح این فلات، مناظر بی نظیری منتظر شما هست.

بازدید از میراث جهانی یونسکو روسیه

اگه علاقه مند به بازدید از این سایت های تاریخی و طبیعی هستید، کمی صبر کنید. در حال برنامه ریزی یک سفر پرهیجان و متفاوت به روسیه هستیم.

نوشته میراث جهانی یونسکو روسیه – 32 اثر تاریخی و طبیعی روسیه که ثبت جهانی شدند اولین بار در گروه گردشگری قطار سیبری. پدیدار شد.

به نظر و تجربه من، اصحاب صنعت گردشگری تخصص بالایی در تعریف دوباره و البته کاملا اشتباه از یک سری مفاهیم بدیهی دارن. هرجا که صحبت از گردشگری پایدار شد، انتظار دارم که کلی منابع طبیعی برای مثلا یک هتل سنتی یا تور طبیعت گردی هدر بره. یا مثلا وقتی اسم بازارچه سنتی رو تو برنامه یک تور میشنویم، در نهایت با جایی روبرو میشیم که نه شبیه به بازار هست و نه بویی از سنت برده. درباره دهکده سامی ها هم همین اتفاق دقیقا افتاده.

آیا واقعا اینجا دهکده هست؟

به شما گفته شده که قرار هست از دهکده سامی ها بازدید کنید. اولین و بدیهی ترین چیزی که به ذهنتون میرسه این هست که قراره شما وارد یک دهکده یا یک روستا بشید. جایی که چند نفر مردم از قبیله سامی ها دارن به روش سنتی زندگی می کنن. (مطمئن هستم دیگه همه شما روش زندگی در روستا رو بلد هستید و نیاز به توضیح بیشتر نیست). خوب اولین مشکل همینجا شروع میشه. چون شما اصلا قرار نیست وارد یک روستا بشید. چون اونجا اصلا کسی زندگی نمی کنه. نهایت یک یا دو نفر سرایدار شب ها اونجا نگهبانی میدن که باز هم تعریف درستی از زندگی نیست. پس اگر بخواهیم واقع بین باشیم، مقصد ما یک سایت گردشگری با مساحت مشخصی روبرو هستیم که دورش کاملا فنس کشی شده و قرار هست یک سری خدمات گردشگری به شما ارائه بشه.

سورتمه سواری در دهکده سامی ها

من شخصا با سورتمه سواری قوم سامی یا هر کدوم از اقوام بومی در مناطق سردسیر شمالی مشکل ندارم. زمانی بود که اجداد ما ایرانی ها تو این کشور بی آب و علف مشغول قنات کندن بودن تا تو گرمای تابستان کمی آب خوردن پیدا بکنن. همون زمان هم مردم سامی تو مورمانسک روسیه برای اینکه تو اون سرمای شدید از سگ های هاسکی یا گوزن قطبی برای حمل و نقل استفاده میکردن. چیزی که بهش میگن تنازع برای بقا و چندان هم در انحصار انسان ها نیست و هر موجود زنده ای اون رو به نحوی تجربه کرده. تصور اینکه یه سگ هاسکی چند نفر انسان بومی شمال روسیه رو به سورتمه خودش بسته باشه و این طرف و اون طرف بره هم با این منطق چندان عجیب و سورئال نیست. در واقع علت اینکه انسان بومی قطب شمال هاسکی بومی قطب شمال رو به سورتمه خودش میبست این بود که زور انسان بیشتر بود.

منتها، سورتمه سواری توریست ها با اون کاپشن های پر پف پفی و رنگی رنگی (فعلا درباره پر حیوانات استفاده شده در کاپشن هاشون صحبت نمی کنیم) تو گروه های بزرگ بیان به مورمانسک یا هر منطقه دیگه ای از روسیه که با هاسکی ها سورتمه سواری بکنن اصلا خوشایند نیست. سرمایه دارهای روسیه هم مثل هر جای دیگه دنیا شم اقتصادی قوی دارن. وقتی چنین تقاضایی وجود داشته باشه طبیعی هست که هر سال چندتا دهکده سامی ها ی جدید راه اندازی بشه و تعداد بیشتری هاسکی، گوزن قطبی و … اسیر بشن که موقع زمستون یه سری توریست از چین و کشورهای گرم و بی آب و علف خاورمیانه برای چند ساعت تماشاشون بیان.

شرایط زندگی هاسکی ها، گوزن ها و سایر حیوانات بومی

اگه خیلی سعی و تلاش بکنید میتونید به جای مورمانسک و مناطقی که مرکز گردشگری انبوه شده، به مناطق بکر روسیه سفر کنید. جایی که زندگی روستایی مردم بومی تا حدودی شبیه به روستاهای سنتی حتی ایران هست. یعنی تعدادی خانواده در کنار هم زندگی می کنن. برای بقا در طبیعت سخت، امرار معاش و کسب درآمد تا جایی که ممکن هست مشغول کشاورزی و دامداری هستن. در این خانواده های روستایی نگهداری تعدادی گوزن شمالی که از گوشت و شیرشون برای تغذیه استفاده بشه کاملا طبیعی هست. سگ های هاسکی هم وظیفه کشیدن سورتمه های اونها رو به عهده دارن. گرچه به مدد مدرنیسم امروزه خیلی از روستاهای بکر هم از غذای صنعتی و خودروی شخصی استفاده می کنن.

با این حال شرایط زندگی هاسکی ها و سایر حیوانات بومی در دهکده سامی ها کاملا متفاوت هست. زندگی این حیوانات دو حالت کلی داره: حالت زندگی در قفس با خوراک حداقل و جفت گیری طبق برنامه انسان ها و منتظر موندن برای حالت دوم. حالت دوم هم که سهم کمی رو از زندگی روزمره اونها داره زمانی هست که برای کشیدن توریست های خوشحال و سرخوش روی برف از قفس خارج میشن. فکر کنم تو برنامه بازدید از دهکده سامی ها نهایت یک ساعت با سگ های هاسکی وقت بگذرونید. این اتفاق برای ایام پیک سفر به مورمانسک یعنی حدود 4 ماه اتفاق میفته و بقیه ایام سال داستان مشخص هست: قفس و دوری از طبیعت.

تجربه سبک زندگی سامی ها!

خیلی واضح و مشخص بهتون بگم. کسانی که شما در دهکده سامی ها می بینید یک ساعت قبل از اومدن شما وارد مجموعه میشن و یک ساعت بعد از شما به خونه برمیگردن. احتمال داره داخل شهر مورمانسک یا حتی مسکو هم یکی از کارکنان این مجتمع گردشگری رو ببینید. آدم هایی که زندگی عادی مثل بقیه مردم روسیه دارن. سوار ماشین و مترو میشن. کت و شلوار یا لباس جین می پوشن. بورش یا مک دونالدز می خورن. فقط و فقط تو اون چند ساعتی که شما هستید لباس های سنتی می پوشن. اصلا دوست ندارم بیشتر ناراحت بکنمتون. ولی حتی همون لباس هایی که می پوشن هم چندان سنتی نیست. اون پارچه های پلی استر رنگی رنگی و طرح پشم احتمالا ساخت یک کارخانه در چین باشه. لباس هایی که کنتراستشون تو پس زمینه برفی انقدری هست که بتونید عکس های یادگاری قشنگی بگیرید.

دهکده سامی ها برای چه کسانی مناسب هست؟

دوست ندارم تصویر کاملا یک جانبه ای از دهکده سامی ها به شما بدم. مطمئن هستم این مراکز گردشگری به اندازه کافی جذاب هستن. این رو از شادی و خستگی همسفرهام بعد از تور یک روزه دهکده سامی ها به کرات متوجه شدم. اتفاقا اگه تصویر درستی از شرایط پیش رو داشته باشید کماکان میتونه تجربه خوبی برای شما به همراه داشته باشه.

• شما با ماشین مجهز از مقابل هتل تا دهکده سامی ها میرید. پس اصلا نگران سرما، برف و هر چیز دیگه ای نباشید.
• به عنوان یه ایرانی که شاید تو یه زمستون یک قطره برف هم نبینه، همه این تجربه های برفی راحت تو زمستون براتون جذاب خواهد بود.
• هر جایی از برنامه بازدید از دهکده سامی ها که سردتون شد میتونید وارد سالن رستوران بشید که کاملا هوای گرم و مطبوعی داره. حتی نگاهی به داخل این چادرهای مخروطی نمایشی بندازید. شاید یه آتش کوچکی داخلش باشه که شما رو گرم بکنه.
• اگه تو آپارتمان نقلی تون و تو تابستان گرم ایران هاسکی نگه میدارید خوب باید بگم بخش عمده ای از مطالبی که گفتم چندان اعتبار نداره و می تونید با خیال راحت از دهکده سامی ها لذت ببرید. 😉

نوشته دهکده سامی ها در مورمانسک – جایی که نباید ازش بازدید کرد اولین بار در گروه گردشگری قطار سیبری. پدیدار شد.

افسانه یک اژدهای مخوف در اعماق دریاچه بایکال!

دریاچه بایکال هیولایی درون خود داره که داستان های ترسناکی درباره اش روایت شده. خیلی از قدیمی ها درباره اژدهای درون دریاچه گفتن که در خلیج موخورسکی زندگی میکنه. گرم ترین قسمت دریاچه جایی که ماهیگیرهای محلی رو برای پادشاهی دنیای زیر آب خودش اسیر میگیره. بعضی از شایعات میگن که این اژدها چهره ای شبیه ماهی خاویاری و بسیار زشت و کریه داره. بعضی ها هم میگن که این اژدها ترکیبی از یک مارمولک و هیولا با یک زره در پشتش هست. یک سری ها هم میگن که این جانور شبیه ایکتیوساروس، جانور ماقبل تاریخ و جد کروکدیل ها هست. برای آرام کردن این هیولا مردم محلی خز، جواهرات و غذا به او تقدیم میکردن. بعضی هم با قربانی کردن برایش خون میریختن.

در کنار همه این شایعات و خرافات، در دهه 1980 دانشمندان اتحاد جماهیر شوروی یک موجود زنده جنبنده به طول تقریبی 30 متر رو در کف دریاچه پیدا کردن. البته این هیولا خیلی زودتر از اینکه تشخیص داده بشه از نگاه دانشمندان دور شد. تا امروز همه دانشمندان روس و خارجی هنوز سعی میکنن تا ردی از هیولای بایکال پیدا بکنن. همزمان هر چند وقت یک بار هم  یک موجود عجیب در دریاچه بایکال در اینترنت پخش میشه. با این حال کسی نمیدونه که این یه موجود مرموز هست یا فقط یک کلک تبلیغاتی برای ترغیب به سفر به بایکال!

افسانه طلای خانواده سلطنتی روسیه خوابیده بر کف بایکال!

یکی از رازهای حل نشده در تاریخ کشور روسیه هم به همین دریاچه بایکال مربوط میشه. اینکه بعد از انقلاب اکتبر 1917 چه بلایی سر طلا و جواهر خانواده رومانوف اومد. روزهایی بود که کشور درگیر جنگ داخلی بین طرفداران و مخالفان رژیم تزاری یعنی ارتش سفید و ارتش سرخ بود. در این روزها جواهرات خانواده سلطنتی به حد امکان از سنت پترزبورگ دور و دور شدن. در نهایت وقتی در سال 1919 دست بلشویک ها به این گنجینه رسید، متوجه شدن که به جای شمش های طلا فقط تعدادی آجر پیدا کردن.

اگر دقیق تر بخواهید بدونید، 180 تن طلا در این شلوغی ها گم شده. بعضی ها معتقدن که این طلاها در یک تصادف هنگامی که قطار سیبری از کنار دریاچه بایکال عبور میکرده به داخل دریاچه سقوط کرده. البته این افسانه ها درباره طلای گمشده خانواده سلطنتی دانشمندان و افراد ماجراجو رو برای سال ها به تکاپو انداخته. زیردریایی های میر چندین مرتبه به کف دریاچه رفتن و حتی جعبه های قدیمی با میله های پر زرق و برق طلا هم پیدا کردن. ولی به دلیل جابجایی مکانی نتونستن بهش دست پیدا بکنن.

افسانه عاشقانه رود آنگارا

افسانه های بایکال همگی وحشتناک نیستن. بلکه محبوب ترین روایت از دریاچه بایکال داستانی کاملا عاشقانه است. حدود سیصد رودخانه به دریای بایکال میریزه و فقط یک رودخانه به نام آنگارا هست که از اون خارج میشه. یکی از اصلی ترین رودخانه های سیبری که مردم محلی اون رو دختر بایکال می دونن.

تو این داستان بایکال یک مامور جمع آوری مالیات از سرزمین های اطراف هست. پدر از مردم مالیات رو می گرفت و دختر خوش قلب دوباره اون ها رو بین مردم پخش می کرد. فقط یک گردنبند رو برای خودش و همسر آینده اش نگه می داره.

تا اینکه روزی بایکال به همسایه ها میگه قصد داره دخترش رو شوهر بده. پدر مرد جوانی به نام ایرکوت رو برای دخترش آنگارا انتخاب میکنه. آنگارایی که خودش عاشق شوالیه ینیسی بود. با اینکه حرف پدر قطعی بود ولی آنگارا گوش نمیکنه و با گردنبند از خانه فرار میکنه.

آنگارا تو مسیر فرارش کنار دریاچه بایکال گردنبند رو پاره میکنه. دونه های مروارید گردنبند هرکدوم تبدیل به یکی از روستاهای کنار دریاچه میشن. کمی جلوتر روی یک بلندی ایرکوت رو میبینه. جایی که شهر امروزی ایرکوتسک ساخته شده. با این حال آنگارا به مسیرش ادامه میده و به ینیسی میرسه. دقیقا همونجایی که رودخانه های آنگارا و ینیسی بعد از کیلومترها به هم میرسن.

بایکال ، مسیری برای ورود به دنیای دیگر!

دریاچه بایکال عمیق ترین دریاچه جهان هست. منتها مردم محلی قبل از انجام تحقیقات علمی به این نکته اعتقاد داشتن. آنها بر این باور بودن که انتهای این دریاچه به یک اقیانوس آزاد یا یک دنیای دیگه منتهی میشه. در بالای همین نقطه گویا منطقه ای هست که همیشه گرداب های شدیدی ظاهر میشه و قایق های عبوری رو درون خودش میبره.

اولین بار در دهه 1930 عمق دریاچه اندازه گیری شد و از اون زمان به طور مداوم این اطلاعات به روز میشه. به طور میانگین عمق دریاچه 740 متر هست. در حالیکه عمیق ترین نقطه با عمق 1642 متر هم شناسایی شده. دقیقا همون جایی که در افسانه های محلی به نام “پرتگاه بی انتها” توصیف شده.

اسم دریاچه بایکال از کجا آمده است؟

عمر دریاچه بایکال موضوعی هست که دانشمندان شک های اساسی درباره اش دارن. اصلی ترین تئوری حدود 25 تا 35 میلیون سال را مطرح میکنه. درحالی که دانشمندان دیگری حتی به 150 تا 8 هزار سال پیش هم اشاره کردن. با این حال مطمئن هستیم که قرن دوم میلادی مردمانی اطراف دریاچه بایکال زندگی میکردن. از اون زمان تاکنون اسم های مختلف و البته نسبتا مشابهی برای این دریاچه گذاشتن. “بای” در بسیاری از زبان ها به معنای بزرگ و عالی هست. در بوریات، به دریاچه “بایگال دالایی” به معنای آب بزرگ مانند دریا میگفتن. در زبان یاکوت ها “بایحال” یا “بایگال” نامیده میشده به معنای آب بزرگ و عمیق. همین طور افسانه ای وجود داره که معتقد هست بایکال زمانی یک کوه آتشفشان بوده که نامش هم به معنای “آتش ایستاده” هست.

نوشته دریاچه بایکال و افسانه های تاریخی درباره عمیق ترین دریاچه جهان اولین بار در گروه گردشگری قطار سیبری. پدیدار شد.

کاخ زمستانی به نوعی قلب سنت پترزبورگ و نمادین ترین ساختمان این شهر به حساب میاد.  میدان اصلی شهر، پالاس اسکوئر؛ ساحل رودخانه نوا، ساحل گرند پالاس؛ پل متحرک روی رودخانه نوا، پل عمارت؛ همگی اسم خودشون رو از روی این ساختمان گرفتن. در ضمن خیابان نوسکی ، اصلی ترین و زیباترین خیابان سنت پترزبورگ هم دقیقا از مقابل این عمارت شروع میشه. با این تفاسیر میشه فهمید کاخ زمستانی چه نقشی در فرم شهر سنت پترزبورگ داره. علاوه بر این داستان های تاریخی وجود داره که نقش مهم این عمارت در تاریخ سنت پترزبورگ و تاریخ روسیه رو نشون میده.

این پنجمین کاخ زمستانی هست

باید بهتون بگم که در قرن هیجدهم (قرن تولد سنت پترزبورگ) تعداد زیادی کاخ زمستانی ساخته شد. در واقع این ساختمان زیبایی که ما میشناسیم پنجمین کاخ زمستانی هست که توسط رومانوف ها در این شهر ساخته شد. اگه مشتاق شدید درباره کاخ های قبلی اطلاع داشته باشید، باید بدونید که دو کاخ در زمان پتر کبیر ساخته شد. اولی یک ساختمان موقت و ساخته شده از چوب. دومی ساختمانی سنگی که پتر کبیر در همین ساختمان از دنیا رفت.

برای سال ها کسی از این ساختمان ها خبری نداشت و فکر می کردن که به مرور زمان تخریب شده. ولی در دهه 1970 تا 80 بخش هایی از اولین کاخ زمستانی زیر تئاتر هرمیتاژ پیدا شد و امروزه تعدادی از این اتاق ها قابل بازدید برای بازدید عموم هستن.

محل اقامت امپراطور آنا سومین کاخ زمستانی سنت پترزبورگ به حساب میاد. در واقع اینجا همان اقامتگاه پتر کبیر بوده که به دستور آنا مجددا ساخته شده. الیزابت، دختر پتر کبیر هم وقتی به قدرت رسید به دنبال محل سکونتی بزرگتر بود. ساختمانی موقت برای او ساخته شد که البته چندان هم دوام نیاورد. در نهایت پنجمین و آخرین کاخ زمستانی ساخته شد.

ساخته شده توسط ایتالیایی ها

بارتولومئو راسترلی، معمار امپراطور الیزابت طراحی نهایی این عمارت زیبا رو بر عهده داشت. البته او ساختمان های زیادی برای امپراطور ساخت ولی این ساختمان از همه معروف تر و ماندگارتر شد. فرایند ساخت این عمارت 8 سال طول کشید وعمر امپراطور کوتاه تر از تکمیل عمارت بود.

این کاخ برای 150 سال محل اقامت اصلی امپراطور بود

علت نامگذاری کاخ زمستانی اصلا هم اتفاقی نبود. خانواده سلطنتی ترجیح می دادن تابستان ها را در کاخ های زیبای خودشون در بیرون شهر سپری بکنن. کاخ هایی که تعدادشون هم کم نبود: از کاخ پترهوف گرفته تا تزارسکویه سلو و پاولوسک.

ولی در فصل زمستان داستان تغییر میکرد. همه افراد خانواده سلطنتی به سنت پترزبورگ برمیگشتند تا در کنار هم زندگی بکنند. در این زمان فقط از 400 بخاری برای گرم کردن این مجموعه مسکونی بزرگ استفاده میشد. به همین خاطر این کاخ با فضاهای مسکونی متفاوت، به عنوان سکونتگاه اصلی خانواده سلطنتی شناخته می شد.

این داستان تا اولین انقلاب روسیه یعنی سال 1905 ادامه پیدا کرد. زمانی که تزار نیکولای دوم دیگه تمایل چندانی به زندگی در مرکز شهر و زیر نگاه مردم انقلابی نداشت. او تصمیم گرفت محل سکونت رسمی خانواده رو به کاخ الکساندر در تزارسکویه سلو منتقل بکنه. جایی که خانواده اش 12 سال پایانی عمرشون تا انقلاب 1917 رو در اون به سر بردن.

ساختمانی با بیش از 1000 اتاق

ساختمان کاخ زمستانی 3 طبقه داره. پلان اصلی این ساختمان به فرم مستطیل با یک حیاط مرکزی طراحی شده. نمای جنوبی و اصلی ساختمان به سمت پالاس اسکوئر قرار گرفته. ورودی اصلی مجموعه هم از همین میدان و با سه قوص اصلی تعریف شده. نمای شمالی هم به سمت ساحل رودخانه نوا طراحی شده.

نمای ساختمان دارای دو ردیف از ستون به همراه مجسمه هایی در طبقه اول هست.

در سمت رودخانه نوا، یعنی نمای شمالی، ساختمان دارای 210 متر طول و 23.5 متر ارتفاع هست. بر اساس قوانین شهرسازی که در سال 1844 تصویب شد، احداث هر ساختمان مسکونی بلندتر از کاخ زمستانی ممنوع بود.

این مجتمع مسکونی عظیم در مجموع 1084 اتاق داره. هرکدام از افراد خانواده سلطنتی در زیرمجموعه ای با تعداد بیش از 10 اتاق زندگی می کردن. در واقع کاخ زمستانی یک مجموعه آپارتمانی با تعداد زیادی واحدهای مسکونی با طراحی جداگانه به حساب میاد.

برخی موارد علاوه بر خانواده سلطنتی، افراد دیگری هم به طور دائم یا موقت در این عمارت ساکن بودن. به طور مثال درباریان و نزدیکان خانواده سلطنتی برای مدتی در آپارتمان های جداگانه ای در این مجموعه ساکن بودن. حتی ناصرالدین شاه هم در سفرهای خود به اروپا چند شبی رو در کاخ زمستانی ساکن شده بود.

یک بیمارستان نظامی در زمان جنگ جهانی اول

در زمان جنگ جهانی اول و به دستور امپراطور تعدادی از اتاق ها از خانواده سلطنتی گرفته و در اختیار ارتش قرار داده شد. حتی در سال 1915 یک بیمارستان نظامی با حدود 1000 تخت خواب در بخش هایی از این عمارت احداث شد. همسر و دختران امپراطور هم در این بیمارستان به عنوان پرستار به مجروحان جنگی کمک می کردند.

نمادی از انقلاب 1917

در روزهای پرهیاهوی انقلاب اکتبر 1917 طوفانی به سمت کاخ زمستانی راه افتاد. منظره ها و تصاویر زیادی از هجوم سربازان به سمت کاخ زمستانی ثبت و مخابره شد. ولی در واقعیت آخرین مقر تزارها بسیار ساده تر و بدون کمترین درگیری به دست انقلابی ها تسخیر شد. پرتاب تعدادی اسلحه توپخانه فقط قرنیز کاخ رو خراشید و رزمناو «آئورورا» یک گلوله خالی شلیک کرد. دولت محلی که در زمان انقلاب در این کاخ مستقر بود (خانواده سلطنتی سال ها بود که در این کاخ زندگی نمی کردن) بیشترین احمال رو در حفاظت از این عمارت داشتن. طوری که حتی نگهبان ها فراموش کردن در پشتی کاخ را ببندن. درنتیجه به سادگی و بدون هیچ مقاومتی انقلابی ها کاخ رو تصرف کردن.

پناهگاهی در مقابل بمباران جنگ جهانی دوم

در 22 جون 1941 کارکنان موزه هرمیتاژ به سرعت شروع به جمع آوری و بسته بندی آثار هنری کردند. در کمتر از یک ماه بیش از یک میلیون اثر هنری بسته بندی به جایی امن بیرون از کاخ زمستانی منتقل شد و تا قبل از محاصره کامل لنینگراد از شهر خارج شد.

اتاق های زیرزمین موزه هرمیتاژ تبدیل به پناهگاهی در مقابل بمباران نیروهای آلمانی شدن. جاییکه حدود 2 هزار نفر از مردم به آن پناه بردن. حتی تعدادی از کارکنان موزه به همراه خانواده خود برای مدتی اینجا زندگی کردن و البته همزمان مشغول امور حفاظت از آثار تاریخی شدن. همزمان شهر و کاخ زمستانی به شدت بمباران می شد و بخش هایی از عمارت هم صدمات شدیدی دید.

در سال 1944 درهای موزه هرمیتاژ مجددا برای بازدید کنندگان باز شد. در روزهایی که همزمان عملیات بازسازی و مرمت به مدت طولانی مشغول به اجرا بود.

کاخ زمستانی در قرن بیستم به رنگ سبز در آمد.

در زمان حکمرانی کاترین کبیر، رنگ ساختمان با کپی برداری از اقامتگاه پادشاهان فرانسه و امپراطور اتریش به طوسی درآمد. در میانه قرن نوزدهم به به دستور نیکولای اول نمای ساختمان رنگ قرمز آجری به خود گرفت. دقیقا همان نما و رنگی که هنگام تسخیر کاخ در انقلاب 1917 ثبت شد.

در نهایت در زمان حکمرانی کمونیست ها و سال 1946، یعنی  همزمان با تعمیرات بعد از جنگ دستور داده شد تا نمای ساختمان به رنگ سبز پسته ای تغییر بکند. رنگی که تا به امروز باقی مانده.

موزه هرمیتاژ، میزبان این روزهای کاخ زمستانی

این عمارت ساختمان اصلی بزرگترین و پیشروترین موزه روسیه یعنی ارمیتاژ است. البته که داستان تاسیس موزه هرمیتاژ به سال های دوری برمیگرده. در سال 1764 کاترین دوم مجموعه باارزشی از آثار نقاشی را تهیه کرد. همزمان یک بال جدید به ساختمان اضافه کرد که امروزه هرمیتاژ کوچک نامیده میشه تا محل نگهداری این آثار باشه. در واقع شکل گیری موزه هرمیتاژ به بیش از 250 سال قبل برمیگرده.

مجموعه آثار هنری موزه روز به روز بزرگتر و بزرگتر شد. تا اینکه بخش دیگری به نام هرمیتاژ بزرگ به موزه اضافه شد. اگر به طور دقیق بخواهید باید بگم که این ساختمان بعد از انقلاب 1917 به طور کامل موزه تبدیل شد. کمی بعد هم بال های ارتباطی بین ساختمان ها تکمیل شد تا امروزه ما با یک موزه یکپارچه و بزرگترین موزه روسیه روبرو باشیم.

گربه های هرمیتاژ ، ساکنان اصلی کاخ زمستانی

گربه های هرمیتاژ امروزه تبدیل به نماد غیر رسمی این موزه شدن. اولین گربه ها در اولین روزهای شکل گیری کاخ زمستانی دیده شدن. در سال 1745 تعدادی گربه از کازان برای شکار موش ها به کاخ آورده شدن. راه حلی که از هر نوع سم و تله موشی بهتر جواب داد. بعد از محاصره لنینگراد تعداد زیادی از این گربه ها مردند. به همین خاطر بعد از جنگ حدود 5 هزار گربه جدید از سیبری به مجموعه آورده شد. به طوری که میخائیل پیتروفسکی، مدیر موزه، از حضور گربه‌ها حمایت و گربه‌ها را «افسانه» هرمیتاژ و «بخش جدایی‌ناپذیر» زندگی موزه توصیف کرده.

امیدوارم این مطلب براتون جالب بوده باشه. شما هم اگر تجربه ای از بازدید از کاخ زمستانی و موزه هرمیتاژ داشتید در قسمت نظرات، پایین همین مطلب با ما به اشتراک بگذارید.

نوشته کاخ زمستانی سنت پترزبورگ ، حقایقی جالب درباره موزه هرمیتاژ سنت پترزبورگ اولین بار در گروه گردشگری قطار سیبری. پدیدار شد.

“بسیار خوب، شما اینجا هستید” گربه سیاه تاکسیدو با دستان سیاهش و ژست خاص خودش مقابل در ورودی آماده است تا برای شما یک بازدید اختصاصی از مقر عملیاتی خودش  داشته باشه. این تور پرهیجان شامل گشت و گذار تو سالن های زیرزمینی بزرگ موزه هرمیتاژ، لوله های آب گرم، پنجره های کوچک به سمت دنیای بیرون و البته همکارانی وظیفه شناس که همگی قسم خوردن تا هیچ گربه ای وارد کاخ زمستانی نشه و به آثار باارزش اون صدمه نزنه.

از داستان آمدن گربه ها به هرمیتاژ تا روز ملی گربه در روسیه!

سالی یک مرتبه، موزه هرمیتاژ درهای زیرزمین رو به روی بازدید کنندگان کنجکاو باز میکنه. جایی که گربه های هرمیتاژ مشغول انجام وظیفه هستن. این روز بین مردم روسیه به روز ملی گربه شناخته می شه.

گربه های هرمیتاژ از کجا اومدن؟

گربه ها اینجا از زمان امپراطور الیزابت مشغول به خدمت رسمی بودن. سال 1745 امپراطور حکم کرد تا “37 گربه ترسناک و بزرگ” از کازان به سنت پترزبورگ اعزام بشن. گربه ها در طول جنگ با ناپلئون از زیرزمین ها محافظت کردن، این کار تا بعد از انقلاب اکتبر هم ادامه پیدا کرد. البته در بازه کوتاهی موش کش های شیمیایی با ناموفقیت جایگزین گربه ها شدن. در نهایت دوباره وظیفه به عهده این موش کش های بالفطره قرار داده شد.

در زمان محاصره لنینگراد در جنگ جهانی دوم گربه ها به طور کامل در شهر از بین رفتن. نتیجه این اتفاق بسیار سخت بود: موش ها، این ناقلین بدنام بیماری خیلی زود به جان مردم شهر و آثار هنری هرمیتاژ افتادند.

راه حل این بود که مقامات از شهرهایی که چندان تحت تاثیر جنگ قرار نگرفته بودن تقاضای نیروی کمکی بکنن. بیشترین پشتیبانی توسط مرکز جمع آوری حیوانات در یارسلاو و تیومن انجام شد. 5 هزار گربه از این شهرها در سال 1943 وارد سنت پترزبورگ شد. یک بنای تاریخی و چندین نماد در شهر تیومن به پاس این فداکاری گربه های این شهر ساخته شد. کارکنان موزه اعتراف کردن که از اون زمان حتی یک موش هم در موزه هرمیتاژ ندیدن. البته این میتونه به خاطر شم بالای موش ها و فرار کردن از دست اونها باشه که باز هم از ارزش های این ناجیان هرمیتاژ کم نمیشه.

تخمین زدن جمعیت امروزی  گربه های هرمیتاژ کاری سخت و حتی غیرممکن هست. به خاطر اینکه اونها یک جا نمی مونن و همیشه مشغول گشت زنی در راهروهای زیرزمین (مسیری به مسافت 20 کیلومت) هستن. یا اینکه مشغول برگزاری کنفرانس در حیاط کاخ زمستانی یا فضاهایی هستن که فقط پرسنل خاص موزه به اون دسترسی دارن.

چند سال پیش مدیر موزه هرمیتاژ، میخائیل پیوتروسکی صحبت هایی درباره کاهش تعداد گربه ها به 50 قلاده کرد. بقیه گربه ها هم باید سرپناه دیگه ای بیرون از موزه پیدا بکنن. پیشنهادی که به ادعای کارکنان موزه چندان عملی نیست. چرا که هر روز تعداد زیادی گربه فقط برای استراحت نهار پیداشون میشه و دوباره به انجام وظیفه برمیگردن. تو چشماشون میشه این رو خوند که: “اگه ما ولگردی میکردیم، موش ها از اینجا بیرون نمی رفتن”

گربه هایی که به اسم و قیافه شناخته میشن

کارکنان موزه میگن که ما همه گربه ها رو به چهره میشناسیم. حتی اسم بعضی هاشون رو هم میدونیم. یکی از کارمندان زن موزه میگفت که : ماوریک، اون گربه سیاه و سفید بزرگ، بعد از شنیدن اسمش به سرعت جلسه کاریش با شارلوتکا خالدار و ماکار سفید برفی قطع میکنه و سراغ ما میاد.  ما هم کمی اون رو نوازش میکنیم تا دوباره به سر کارش برگرده.

زیرزمین سراسر کاخ زمستانی مناطق کار فعال گربه ها هستن. گربه ها آزادانه و بدون نظارت مشغول پرسه زنی وفعالیت هستن. فقط یک بخش کوچک هست که از اختیار گربه ها خارج شده. اون هم برای مراقبت و نگهداری از گربه های بیمار. جایی که بهشون دارو و غذا داده میشه تا دوباره سلامت رو پیدا بکنن.

قبل از اینکه به زیرزمین برسد، کالیکو ژنو با واریا رنگی مشابه در خانه یکی از کارکنان هرمیتاژ زندگی می کرد. با این حال، مالک مرد و بستگان او به دنبال فرزندخواندگی نبودند. به طور معمول، کارکنان سعی می کنند در اسرع وقت یک خانه جدید برای چنین گربه هایی پیدا کنند، زیرا آنها تا آن زمان بیش از حد به مردم عادت کرده اند.

بعضی از این گربه ها امکان واگذاری به عنوان فرزندخوانده را دارن. اکثر موارد خود کارکنان موزه آنها رو به فرزند خواندگی قبول میکنن. قبل از این کار حتما واکسینه خواهند شد. گربه های هفت ماه به بالا هم حتما عقیم شده تحویل خانواده جدیدشون میشن. درنهایت اگر گربه ای خانواده مناسبی پیدا نکرد، گذرش به جمهوری گربه ها میفته. کافه ای که آنا کوندراتویا، دامپزشک اهل سنت پترزبورگ سال 2011 راه اندازی کرده و امروزه با خوشبختی در کنار بچه هاش زندگی میکنه.

گربه ها نماد واقعی زندگی سنت پترزبورگ هستن

جمهوری گربه ها روز ملی گربه خودشون رو دارن. دقیقا یک روز بعد از جشن گربه ها در موزه هرمیتاژ. در این روز بلوار  “نگهبانان سواره نظام” به طور موقت به بلوار “گربه های نگهبان” تغییر نام داده میشه.

مردم گربه های خودشون رو برای نمایش و گشت زنی به شهر میارن. تعدادی نیروی داوطلب هم برای کمک به گربه های نیازمند فعالیت هایی رو انجام میدن.

گربه ای به نام دیموک (دودی) بیشتر شبیه به یه ولگرد خاکستری هست. اون بعد از آشنایی با آنای هنرمند و دوستش خانه جدیدی پیدا کرد. الان با آرامش و یک قلاده شیک با صاحبان جدیدش قدم میزنه و به مسافرت میره.

گربه با نام Dymok [“دودی”] شبیه یک ولگرد خاکستری ساده است. او نیز زمانی با آنا هنرمند و دوستش خانه جدیدی پیدا کرد و اکنون با آرامش با یک افسار در اطراف قدم می زند و حتی با صاحبان جدیدش به تعطیلات می رود. او عاشق سفر است، تجربیات جدید را دوست دارد. درست مانند مردم – برخی دوست دارند با هم قرار بگیرند، در حالی که دیگران دوست دارند در خانه بنشینند و تلویزیون تماشا کنند.

این کافه گربه های خودش رو برای فرزندخواندگی به بقیه نمیده. در عوض به مردم فرهنگ فرزند خواندگی گرفتن گربه ها رو یاد میدن. با این ایده که گربه ها به انسان ها و انسان ها به گربه ها نیاز دارن. اولگا سخنگوی جمهوری گربه ها ادعا میکنه که: ما به نوعی آژانس عشق یابی هستیم. زیرا وقتی که یک گربه را نجات میدیم، مشخص نیست که چه کسی به کمک بیشتر نیاز داره؟ گربه یا خودتون.

نوشته گربه های هرمیتاژ – داستان نگهبانان قدیمی کاخ زمستانی سنت پترزبورگ اولین بار در گروه گردشگری قطار سیبری. پدیدار شد.

مسیر قطار سیبری از مسکو در غرب روسیه شروع میشه و تا ولادی وستوک در منتها الیه شرقی روسیه ادامه پیدا میکنه. این مسیر از بزرگترین و مهم ترین شهرهای روسیه تا بکرترین مناطق این کشور عبور میکنه.

جهانگردهای زیادی رویای سفر در مسیر قطار سیبری رو تو سرشون دارن. ولی الزاما همشون موفق نمیشن به این سفر برن. یا زمان کافی برای اقامت طولانی در قطار سیبری ندارن، یا بودجه کافی ندارن یا به نظرسشون سفر سختیه یا هر دلیل دیگه. ولی هیچ کدوم از این دلایل برای شما بهانه موجهی نیست که تو این مطلب قطار سیبری در چند دقیقه با ما همسفر نشید!

1. مسکو ، پایتخت روسیه و ایستگاه اول قطار سیبری

سفر با قطار سیبری از شهر مسکو و ایستگاه قطار یاروسلاوسکی (Yaroslavskiy) شروع میشه. ایستگاهی که بیشتر شبیه به یک قلعه اسرارآمیز در افسانه‌های اروپایی میمونه تا یه ایستگاه مترو ساده! ساختمانی که حدود 100 سال پیش توسط فئودور شختل (Fyodor Schechtel)، استاد سبک روسی و هنر طراحی نوین روسیه طراحی شده.

برای دیدن عکس های بیشتر سری بزنید به این مقاله درباره 6 ایستگاه قطار مسکو که اونجا به طور مفصل درباره سابقه و معماری ایستگاه مترو یاروسلاوسکی توضیح دادم.

2. عبور از کوه های اورال

بعد از حدود یک روز سفر در قطار سیبری ما از ستون فقرات روسیه، رشته کوه های اورال عبور میکنیم.

در بین رشته کوه های اورال، شهر یکاترینبرگ پایتخت جمهوری اورال، کلانشهر صنعتی و زادگاه بوریس یلتسین آخرین رئیس جمهور روسیه در زمان شوروی و رئیس جمهور روسیه پیش از ولادیمیر پوتین هست.

برای اطلاعات بیشتر میتونید مقاله ای درباره 10 تجربه از دست ندادنی در منطقه اورال و راهنمای جاذبه های گردشگری و زیبایی های یکاترینبرگ رو مطالعه کنید.

3. شهر تیومن

به سیبری غربی و پایتخت نفتی روسیه یعنی شهر تیومن خوش آمدید. شهری با کلیساهای عجیب به سبک باروک سیبری.

میدونستید شهر تیومن یکی از بیشترین نرخ رشد رو بین تمام شهرهای اروپایی داشته؟ درباره رشد یک شبه شهر تیومن اینجا میتونید بخونید.

4. شهر اومسک

فئودور داستایوفسکی برای چهار سال به شهر اومسک تبعید شده بود. این شهر علاوه بر این به کوتاه ترین خط متروی جهان شناخته میشه. خطی با فقط یک ایستگاه مترو! اما این چطور ممکنه؟ توی مطلب کوتاه ترین مترو جهان در اومسک روسیه توضیح دادم براتون!

5. عبور از رودخانه اوب با قطار سیبری

مهندسین قطار سراسری سیبری باید سازه ای عظیم بر روی رودخانه اوب میساختند. با ساختن این پل و ایستگاه راه آهن مقدمات شکل گیری کلانشهر نووسیبریک فراهم شد. درباره اوب و بقیه رودخانه های بزرگ روسیه اینجا میتونید اطلاعات خوبی پیدا کنید.

6. شهر کراسنویارسک

ما دوباره از روی یک رودخانه بزرگ به نام ینسی عبور میکنیم. همین طور از شهری که تصویرش بر روی اسکناس های 10 روبلی در ذهن شهروندان روسی شکل گرفته، یعنی شهر کراسنویارسک.

این منطقه همین طور به جاذبه های طبیعی ستون های کراسنویارسک معروف هست که اینجا بیشتر درباره اش توضیح دادم.

7. دریاچه بایکال

برای حدود یک ساعت و نیم قطار سیبری ما در مسیر ساحلی دریاچه بایکال حرکت میکنه. در تمام این هفت روز فرصت کافی برای خوابیدن در قطار سیبری رو دارید. ولی در این بخش از مسیر حتی پلک زدن هم یک اشتباه بزرگ به حساب میاد! ایستگاه اول اسلیدویانکا، شهری کوچک هست که به ایستگاه قطار کوچک و مرمری سفید و صورتی اش معروف است. البته دو شهر بزرگ دیگر در کنار دریاچه بایکال به نام‌های ایرکوتسک و اولان اوده وجود داره.

جالبه که بدونید در سال 1825 کسانی که علیه تزار شورش کرده بودند به این منطقه تبعید شدن. این منطقه همین طور به داشتن بزرگترین مجسمه لنین معروف هست.

برای اطلاعات بیشتر میتونید راهنمای جامع سفر به بایکال رو از اینجا بخونید.

8. تونل های خینگان 

بعد از عبور از دریاچه بایکال، گذرمون به کوه های مرتفع میرسه. در واقع مسیر بین ایستگاه های آرخارا و ایزوستکوایا خط الرأس مالی خینگانسکی قرار گرفته. این کوه ها با هفت تونل در فاصله 154 کیلومتری هم شکافته شدن. طولانی ترین تونل بیش از 2 کیلومتر طول داره.

از اینجا میتونید تصاویری جالب از پنجره قطار سیبری به مناظر اطراف ببنید.

9. مرز روسیه و چین ، شهر خاباروسک

ما الان به مرز روسیه و چین رسیدیم. پلی بر روی رودخانه آمور که در نوع خود یه شاهکار مهندسی به حساب میاد.

اگه دوست دارید تصاویری از بقیه پل های معروف روسیه رو از اینجا میتونید ببیند.

10. آخرین شهر قطار سیبری، ولادی وستوک، هورااا!!!

تبریک میگم. ما باهم انجامش دادیم. رسیدیم به انتهای مسیر: شهر ولادی وستوک!

ایستگاه قطار ولادی وستوک دقیقا کپی گرفته از ایستگاه قطار مسکو هست. با این کار طراحان قطار سیبری شروع و پایان یکسانی برای این مسیر به جا گذاشتن.

نوشته مسیر سفر با قطار سیبری ، از یاروسلاوسکی مسکو تا ولادی وستوک اولین بار در گروه گردشگری قطار سیبری. پدیدار شد.

یک قانون نانوشته در شهرسازی وجود داره که هر شهر بالای یک میلیون نفر صلاحیت لازم برای داشتن مترو رو داره. به همین خاطر در اواخر دهه 1980 و البته اواخر عمر اتحاد جماهیر شوروی برنامه ریزی برای ساخت متروی اومسک شروع شد. ساخت و ساز این پروژه هم از سال 1992 یعنی حدود سی سال پیش شروع شد.

البته که قرار نبود در این پروژه کوتاه ترین متروی دنیا ساخته بشه. بلکه قرار بود تا سال 1997 یک خط مترو با شش ایستگاه افتتاح بشه. این اتفاق به دلیل سوء مدیریت، کمبود بودجه و دلایل دیگه چندین مرتبه عقب افتاد و در نهایت بعد از سه دهه تنها چند تونل و یک پل ساخته شد و تعداد زیادی ایستگاه و سایر سازه های نیمه کاره باقی مونده.

در این بین ایستگاه Biblioteka Imeni Pushkina (کتابخانه پوشکین) تنها بخش متروی اومسک هست که به طور کامل راه اندازی شد. با ورود به این ایستگاه احساس میکنید که هر لحظه قطار ممکنه وارد ایستگاه بشه. ولی خوب در این کوتاه ترین متروی دنیا فقط یک ایستگاه به طور کامل ساخته شده.

پروژه M در کوتاه ترین متروی دنیا

در روزهایی که مقامات محلی به فکر این غده سرطانی که میلیون ها روبل براشون هزینه داره بودن، مردم شهر اومسک دست به کاری خلاقانه زدن. حالا که قرار نبود به این زودی ها قطاری از این ایستگاه عبور بکنه، پس چه بهتر که فضای ایستگاه تبدیل به یه گالری هنری بشه. پروژه M اسم کارهای خلاقانه و البته اعتراضی مردم در تنها ایستگاه کوتاه ترین متروی دنیا بود.

یکی از معروف ترین آثار هنری پروژه M در پاییز سال 2020 اجرا شد. کتیبه یک پیچ بزرگ روی یک پلاک کف ایستگاه مترو قرار گرفت و روی اون این مطلب نوشته شد: “متشکرم که 13 میلیارد روبل رو در زمین دفن کردید. 1992 – ؟”

آلنا شاپر، طراح و عضو انجمن پروژه M، طرح جالبی رو برای تیشرت انتخاب کرد. یک ظرف نودل که روی اون لوگوی متروی اومسک گذاشته و به کنایه نوشته نودل با طعم اومسک. و البته به عنوان راهنما توصیه کرده مدت زمان پخت: 27 سال. از تیشرت النا استقبال خوبی شد و النا تصمیم گرفت تا این طرح رو برای همه ساکنین اومسک تکثیر بکنه.

عکس العمل مردم اومسک به کوتاه ترین متروی دنیا

در سال 2016، آنتون، یکی دیگه از ساکنان محلی کار خلاقانه ای کرد. اون برای شوخی یه توکن بلیط مترو طراحی کرد و برای دوستش فرستاد. منتها اصلا فکر نمیکرد که از اینقدر از این شوخی استقبال بشه. طوری که تقاضا زیاد بود و مجبور شد 300 تا از این توکن ها بسازه و آنلاین بفروشه.

مترو اومسک حتی نقشه راهنما هم داره. خوشبختانه مترو طوری طراحی شده که درک مسیرش خیلی راحته. چون حفظ کردن یک ایستگاه کار اصلا سختی نیست. درضمن مترو اومسک مترو کاملا ایمنی هست. چون تابحال هیچ تصادف و سانحه ای توش رخ نداده.

البته در بین مردم محلی آدم های خوش بین هم وجود دارن. کسایی که منتظرن مترو یک روزی راه اندازی بشه. مثل صاحب کافه ای که روی لیوان های کاغذیش نقشه کامل مترو رو چاپ کرده.

چندتا برنامه نویس تصمیم گرفتن اپلیکیشن مخصوص مترو اومسک رو برای گوشی های هوشمند طراحی بکنن. که مسافرا بتونن در جریان برنامه زمان حرکت قطارها قرار بگیرن. وقتی که این برنامه رو چک میکنید نوشته که اولین قطار در «1195 روز و 18 ساعت» آینده حرکت میکنه. ولی باز توصیه میکنه که دوباره اپ رو چک کنید.

بازدید از متروی اومسک

کوتاه ترین متروی دنیا هنوز تو شهر اومسک هست. یعنی هنوز هیچ ایستگاه دیگه ای تو این شهر احداث نشده. از اونجایی که شهر اومسک تو مسیر قطار سیبری قرار گرفته، اگه یک روزی قصد سفر با قطار سیبری داشتید میتونید تو این شهر توقف داشته باشید و نگاهی به این شاهکار مدیریتی بندازید.

نوشته کوتاه ترین متروی جهان – اتفاقی عجیب در شهر اومسک روسیه اولین بار در گروه گردشگری قطار سیبری. پدیدار شد.