در این مقاله به معرفی 10 پوستر معروف که نشان دهنده پروپاگاندای روسیه در زمان اتحاد جماهیر شوروی است می پردازیم.

برای داشتن بیشتر، باید بیشتر تولید کنید. برای تولید بیشتر، باید بیشتر بدانید. (1920)

یکی از مهم ترین اهداف بلشویک ها غلبه بر بی سوادی بود. آنها حتی افراد بالغ را مجبور کردند که به مدارس بروند، خواندن و نوشتن بیاموزند و مشاغل جدیدی پیدا کنند که توسعه کشور را فراهم کند. پوستر بالا کتاب را در کنار نماد شوروی یعنی داس و چکش قرار می دهد. این یک فراخوان آشکار برای مطالعه دهقانان است.

«آیا شما داوطلب شده اید؟» (1920)

این مشهورترین پوستر جنگ داخلی در نظر گرفته می شود که دعوت به پیوستن به صفوف ارتش سرخ می کند. این تصویر توسط دیمیتری مور، با استفاده از یک پوستر بریتانیایی مربوط به جنگ جهانی اول به عنوان الگو انجام شده است.

«مبارزه با دین. مبارزه برای سوسیالیسم!!!» (1930)

اتحاد جماهیر شوروی فعالانه با دین مبارزه می کرد و یک مجله کامل برای پوسترهای ضد مذهبی به نام «بزبوژنیک» («بی خدا») وجود داشت. این پوستر توسط میخائیل رابینوویچ به تصویر کشیده شده است و نشان می دهد که چگونه پرولتاریا به سمت بالا می روند تا با ماشین نورد روحانیان را زیر پا بگذارند.

«چگونه به جبهه جنگ کمک کردی؟» (1941)

دیمیتری مور بیست و یک سال پس از پوستر حماسی «آیا داوطلب شدی؟» پوستر دیگری را به تصویر کشید که یادآور آن بود.

«سرزمین مادری صدا می‌زند» (1941)

یکی از معروف ترین پوسترهای جنگ جهانی دوم برای مردم شوروی. این اثر توسط ایراکلی تویدزه ساخته شده است و زنی میانسال را به تصویر می کشد که سوگند نظامی را به مادران سرباز یادآوری می کند. او دست چپش را بالا آورده است، انگار سرنیزه هایی را که پشت سرش دیده می شود صدا می کند.

«چت نکن!» (1941)

پوستر دوران جنگ که توسط هنرمندان نینا واتولینا و نیکولای دنیسوف به تصویر کشیده شده است. شعر کوچکی در گوشه بالا سمت راست، شعر سامویل مارشاک را نقل می‌کند: «آگاه باش، این روزها، دیوارها گوش می‌دهند. این مرز باریکی است بین پچ پچ و شایعه… و خیانت.»

«شکوه ارتش سرخ!» (1946)

هنگامی که سربازان شوروی سرانجام نازی ها را شکست دادند و پرچم پیروزی را بر فراز رایشتاگ برلین به اهتزاز درآوردند، زمان جشن فرا رسیده بود. پوستر بالا توسط لئونید گولوانوف، طراحی شده. جایی که پوستر قبلی خود با عنوان «ما به برلین خواهیم رسید» در پشت سرباز قرار گرفته است و نوشته «ما آن را انجام دادیم!» به آن اضافه شده است. عنوان فرعی که در آن نوشته شده است: “ارتش سرخ – شکوه!”

«نه» (1954)

در همین حال، پوسترهای پس از جنگ، مسائلی را در زندگی مسالمت آمیز شوروی مطرح کردند. و یکی از آنها اعتیاد به الکل بود. مقامات شوروی برای مبارزه با این شیوع تلاش می کردند و شروع به ایجاد همه آثار هنری ممکن برای ترویج یک سبک زندگی هوشیار کردند. در پوستر فوق که توسط ویکتور گوورکوف به تصویر کشیده شده است، مردی از نوشیدن یک شات ودکا خودداری می کند.

«ذهن سالم به بدن سالم نیاز دارد»

تبلیغ سبک زندگی سالم یکی از محبوب ترین موضوعات پوسترهای شوروی بود. زیرا کشور شوروی به افراد قوی نیاز داشت که بتوانند به درستی برای منافع عمومی کار کنند. پوستر بالا یک شعار محبوب شوروی را نقل می کند که توسط کلیمنت وروشیلوف گفته شده بود که نوعی برگرفته از همان شعار در لاتین بود: “Mens sana in corpore sano”.

«هیچ خدایی وجود ندارد» (1975)

موج دیگری از سیاست ضد مذهبی در دهه 1960 آغاز شد. یکی از معروف ترین پوسترها یوری گاگارین را در حال پرواز در فضا نشان می دهد و می گوید: “خدا وجود ندارد”. این فیلم توسط ولادیمیر منشیکوف به تصویر کشیده شده است و بر اساس قصیده معروف “گاگارین پرواز کرد و هرگز خدا را ندید” است.

نوشته پروپاگاندای روسیه و معروف ترین پوسترهای تبلیغاتی اتحاد جماهیر شوروی اولین بار در گروه گردشگری قطار سیبری. پدیدار شد.

کاخ زمستانی به نوعی قلب سنت پترزبورگ و نمادین ترین ساختمان این شهر به حساب میاد.  میدان اصلی شهر، پالاس اسکوئر؛ ساحل رودخانه نوا، ساحل گرند پالاس؛ پل متحرک روی رودخانه نوا، پل عمارت؛ همگی اسم خودشون رو از روی این ساختمان گرفتن. در ضمن خیابان نوسکی ، اصلی ترین و زیباترین خیابان سنت پترزبورگ هم دقیقا از مقابل این عمارت شروع میشه. با این تفاسیر میشه فهمید کاخ زمستانی چه نقشی در فرم شهر سنت پترزبورگ داره. علاوه بر این داستان های تاریخی وجود داره که نقش مهم این عمارت در تاریخ سنت پترزبورگ و تاریخ روسیه رو نشون میده.

این پنجمین کاخ زمستانی هست

باید بهتون بگم که در قرن هیجدهم (قرن تولد سنت پترزبورگ) تعداد زیادی کاخ زمستانی ساخته شد. در واقع این ساختمان زیبایی که ما میشناسیم پنجمین کاخ زمستانی هست که توسط رومانوف ها در این شهر ساخته شد. اگه مشتاق شدید درباره کاخ های قبلی اطلاع داشته باشید، باید بدونید که دو کاخ در زمان پتر کبیر ساخته شد. اولی یک ساختمان موقت و ساخته شده از چوب. دومی ساختمانی سنگی که پتر کبیر در همین ساختمان از دنیا رفت.

برای سال ها کسی از این ساختمان ها خبری نداشت و فکر می کردن که به مرور زمان تخریب شده. ولی در دهه 1970 تا 80 بخش هایی از اولین کاخ زمستانی زیر تئاتر هرمیتاژ پیدا شد و امروزه تعدادی از این اتاق ها قابل بازدید برای بازدید عموم هستن.

محل اقامت امپراطور آنا سومین کاخ زمستانی سنت پترزبورگ به حساب میاد. در واقع اینجا همان اقامتگاه پتر کبیر بوده که به دستور آنا مجددا ساخته شده. الیزابت، دختر پتر کبیر هم وقتی به قدرت رسید به دنبال محل سکونتی بزرگتر بود. ساختمانی موقت برای او ساخته شد که البته چندان هم دوام نیاورد. در نهایت پنجمین و آخرین کاخ زمستانی ساخته شد.

ساخته شده توسط ایتالیایی ها

بارتولومئو راسترلی، معمار امپراطور الیزابت طراحی نهایی این عمارت زیبا رو بر عهده داشت. البته او ساختمان های زیادی برای امپراطور ساخت ولی این ساختمان از همه معروف تر و ماندگارتر شد. فرایند ساخت این عمارت 8 سال طول کشید وعمر امپراطور کوتاه تر از تکمیل عمارت بود.

این کاخ برای 150 سال محل اقامت اصلی امپراطور بود

علت نامگذاری کاخ زمستانی اصلا هم اتفاقی نبود. خانواده سلطنتی ترجیح می دادن تابستان ها را در کاخ های زیبای خودشون در بیرون شهر سپری بکنن. کاخ هایی که تعدادشون هم کم نبود: از کاخ پترهوف گرفته تا تزارسکویه سلو و پاولوسک.

ولی در فصل زمستان داستان تغییر میکرد. همه افراد خانواده سلطنتی به سنت پترزبورگ برمیگشتند تا در کنار هم زندگی بکنند. در این زمان فقط از 400 بخاری برای گرم کردن این مجموعه مسکونی بزرگ استفاده میشد. به همین خاطر این کاخ با فضاهای مسکونی متفاوت، به عنوان سکونتگاه اصلی خانواده سلطنتی شناخته می شد.

این داستان تا اولین انقلاب روسیه یعنی سال 1905 ادامه پیدا کرد. زمانی که تزار نیکولای دوم دیگه تمایل چندانی به زندگی در مرکز شهر و زیر نگاه مردم انقلابی نداشت. او تصمیم گرفت محل سکونت رسمی خانواده رو به کاخ الکساندر در تزارسکویه سلو منتقل بکنه. جایی که خانواده اش 12 سال پایانی عمرشون تا انقلاب 1917 رو در اون به سر بردن.

ساختمانی با بیش از 1000 اتاق

ساختمان کاخ زمستانی 3 طبقه داره. پلان اصلی این ساختمان به فرم مستطیل با یک حیاط مرکزی طراحی شده. نمای جنوبی و اصلی ساختمان به سمت پالاس اسکوئر قرار گرفته. ورودی اصلی مجموعه هم از همین میدان و با سه قوص اصلی تعریف شده. نمای شمالی هم به سمت ساحل رودخانه نوا طراحی شده.

نمای ساختمان دارای دو ردیف از ستون به همراه مجسمه هایی در طبقه اول هست.

در سمت رودخانه نوا، یعنی نمای شمالی، ساختمان دارای 210 متر طول و 23.5 متر ارتفاع هست. بر اساس قوانین شهرسازی که در سال 1844 تصویب شد، احداث هر ساختمان مسکونی بلندتر از کاخ زمستانی ممنوع بود.

این مجتمع مسکونی عظیم در مجموع 1084 اتاق داره. هرکدام از افراد خانواده سلطنتی در زیرمجموعه ای با تعداد بیش از 10 اتاق زندگی می کردن. در واقع کاخ زمستانی یک مجموعه آپارتمانی با تعداد زیادی واحدهای مسکونی با طراحی جداگانه به حساب میاد.

برخی موارد علاوه بر خانواده سلطنتی، افراد دیگری هم به طور دائم یا موقت در این عمارت ساکن بودن. به طور مثال درباریان و نزدیکان خانواده سلطنتی برای مدتی در آپارتمان های جداگانه ای در این مجموعه ساکن بودن. حتی ناصرالدین شاه هم در سفرهای خود به اروپا چند شبی رو در کاخ زمستانی ساکن شده بود.

یک بیمارستان نظامی در زمان جنگ جهانی اول

در زمان جنگ جهانی اول و به دستور امپراطور تعدادی از اتاق ها از خانواده سلطنتی گرفته و در اختیار ارتش قرار داده شد. حتی در سال 1915 یک بیمارستان نظامی با حدود 1000 تخت خواب در بخش هایی از این عمارت احداث شد. همسر و دختران امپراطور هم در این بیمارستان به عنوان پرستار به مجروحان جنگی کمک می کردند.

نمادی از انقلاب 1917

در روزهای پرهیاهوی انقلاب اکتبر 1917 طوفانی به سمت کاخ زمستانی راه افتاد. منظره ها و تصاویر زیادی از هجوم سربازان به سمت کاخ زمستانی ثبت و مخابره شد. ولی در واقعیت آخرین مقر تزارها بسیار ساده تر و بدون کمترین درگیری به دست انقلابی ها تسخیر شد. پرتاب تعدادی اسلحه توپخانه فقط قرنیز کاخ رو خراشید و رزمناو «آئورورا» یک گلوله خالی شلیک کرد. دولت محلی که در زمان انقلاب در این کاخ مستقر بود (خانواده سلطنتی سال ها بود که در این کاخ زندگی نمی کردن) بیشترین احمال رو در حفاظت از این عمارت داشتن. طوری که حتی نگهبان ها فراموش کردن در پشتی کاخ را ببندن. درنتیجه به سادگی و بدون هیچ مقاومتی انقلابی ها کاخ رو تصرف کردن.

پناهگاهی در مقابل بمباران جنگ جهانی دوم

در 22 جون 1941 کارکنان موزه هرمیتاژ به سرعت شروع به جمع آوری و بسته بندی آثار هنری کردند. در کمتر از یک ماه بیش از یک میلیون اثر هنری بسته بندی به جایی امن بیرون از کاخ زمستانی منتقل شد و تا قبل از محاصره کامل لنینگراد از شهر خارج شد.

اتاق های زیرزمین موزه هرمیتاژ تبدیل به پناهگاهی در مقابل بمباران نیروهای آلمانی شدن. جاییکه حدود 2 هزار نفر از مردم به آن پناه بردن. حتی تعدادی از کارکنان موزه به همراه خانواده خود برای مدتی اینجا زندگی کردن و البته همزمان مشغول امور حفاظت از آثار تاریخی شدن. همزمان شهر و کاخ زمستانی به شدت بمباران می شد و بخش هایی از عمارت هم صدمات شدیدی دید.

در سال 1944 درهای موزه هرمیتاژ مجددا برای بازدید کنندگان باز شد. در روزهایی که همزمان عملیات بازسازی و مرمت به مدت طولانی مشغول به اجرا بود.

کاخ زمستانی در قرن بیستم به رنگ سبز در آمد.

در زمان حکمرانی کاترین کبیر، رنگ ساختمان با کپی برداری از اقامتگاه پادشاهان فرانسه و امپراطور اتریش به طوسی درآمد. در میانه قرن نوزدهم به به دستور نیکولای اول نمای ساختمان رنگ قرمز آجری به خود گرفت. دقیقا همان نما و رنگی که هنگام تسخیر کاخ در انقلاب 1917 ثبت شد.

در نهایت در زمان حکمرانی کمونیست ها و سال 1946، یعنی  همزمان با تعمیرات بعد از جنگ دستور داده شد تا نمای ساختمان به رنگ سبز پسته ای تغییر بکند. رنگی که تا به امروز باقی مانده.

موزه هرمیتاژ، میزبان این روزهای کاخ زمستانی

این عمارت ساختمان اصلی بزرگترین و پیشروترین موزه روسیه یعنی ارمیتاژ است. البته که داستان تاسیس موزه هرمیتاژ به سال های دوری برمیگرده. در سال 1764 کاترین دوم مجموعه باارزشی از آثار نقاشی را تهیه کرد. همزمان یک بال جدید به ساختمان اضافه کرد که امروزه هرمیتاژ کوچک نامیده میشه تا محل نگهداری این آثار باشه. در واقع شکل گیری موزه هرمیتاژ به بیش از 250 سال قبل برمیگرده.

مجموعه آثار هنری موزه روز به روز بزرگتر و بزرگتر شد. تا اینکه بخش دیگری به نام هرمیتاژ بزرگ به موزه اضافه شد. اگر به طور دقیق بخواهید باید بگم که این ساختمان بعد از انقلاب 1917 به طور کامل موزه تبدیل شد. کمی بعد هم بال های ارتباطی بین ساختمان ها تکمیل شد تا امروزه ما با یک موزه یکپارچه و بزرگترین موزه روسیه روبرو باشیم.

گربه های هرمیتاژ ، ساکنان اصلی کاخ زمستانی

گربه های هرمیتاژ امروزه تبدیل به نماد غیر رسمی این موزه شدن. اولین گربه ها در اولین روزهای شکل گیری کاخ زمستانی دیده شدن. در سال 1745 تعدادی گربه از کازان برای شکار موش ها به کاخ آورده شدن. راه حلی که از هر نوع سم و تله موشی بهتر جواب داد. بعد از محاصره لنینگراد تعداد زیادی از این گربه ها مردند. به همین خاطر بعد از جنگ حدود 5 هزار گربه جدید از سیبری به مجموعه آورده شد. به طوری که میخائیل پیتروفسکی، مدیر موزه، از حضور گربه‌ها حمایت و گربه‌ها را «افسانه» هرمیتاژ و «بخش جدایی‌ناپذیر» زندگی موزه توصیف کرده.

امیدوارم این مطلب براتون جالب بوده باشه. شما هم اگر تجربه ای از بازدید از کاخ زمستانی و موزه هرمیتاژ داشتید در قسمت نظرات، پایین همین مطلب با ما به اشتراک بگذارید.

نوشته کاخ زمستانی سنت پترزبورگ ، حقایقی جالب درباره موزه هرمیتاژ سنت پترزبورگ اولین بار در گروه گردشگری قطار سیبری. پدیدار شد.

نام قدیم سنت پترزبورگ در کدام زمان رو بگم؟

بله. این شهر نه چندان قدیمی که کمی بیشتر از سیصد سال قدمت داره. ولی در همین عمر نسبتا کم، به دفعات اسمش تغییر پیدا کرده. نیاز به توضیح نیست که این تغییر نام شهر سنت پترزبورگ هم همیشه دلایل سیاسی پشت خودش داشته. وگرنه تغییر نام یک کوچه گرفته تا یک شهر همیشه و همه جای دنیا به طور کل کاری عجیب و غیرمنطقی به حساب میاد. این تغییر نام و تاثیر عوامل سیاسی به قدری مشخص هست که حتی از اسم شهر در هر زمان میشه متوجه گرایشات سیاسی و اجتماعی حکومت اون زمان کشور روسیه شد.

برای درک بهتر تغییر نام این شهر و دلایل اون، بهتره از قبل یه طور مختصر تاریخ سنت پترزبورگ رو مطالعه بکنیم.

تاریخ مختصر شهر سنت پترزبورگ (سن پترزبورگ)

تاریخ 300 ساله این شهر رو میشه به 3 دوره اصلی تقسیم کرد. همان طوری هم که قبلا اشاره شد هر دوره با یک سیستم حکومتی در این کشور همزمان  بود.

تاسیس شهر سنت پترزبورگ

سنت پترزبورگ شهر بسیار جوانی است. سنگ بنای این شهر در جزیره پتر و پاول، در سال 1703 و توسط یکی از بزرگترین حاکمان روسیه یعنی پتر اول گذاشته شد. به دلیل سن کم و بر خلاف مسکو هیچ بافت شهری مربوط به قرون وسطی در این شهر دیده نمیشه. با این حال شهر تازه تاسیس سنت پترزبورگ همه عناصر یک شهر سنتی روسی را در خودش داشت. با اینکه از بیرون اصلا شبیه به قلعه های سنتی روسیه به نظر نمیرسی ولی درون شهر کلیسای جامع، ضرابخانه، اسلحه خانه، قبرستان و زندان شهر رو میبینید. همه این ها نشون میده که تولد شهر سنت پترزبورگ فقط و فقط دلیل نظامی و تهاجمی داشته.

این شهر در یک پارادوکس عجیب متولد شد. این شهر در ظالمانه ترین حالت ممکن ساخته شد. سازندگان این شهر عمدتا دهقان ها و سربازانی بودن که به اجبار به کار گرفته شده بودن. و این کار به نتیجه رسوندن ایده بلندپروازانه پتر کبیر در ساخت رویایی اون بود. شهری زیبا که به قول مورخین روس بر روی اسکلت جمجمه کارگران و سربازهای روسی ساخته شده.

پتر کبیر بنیانگذار شهر سنت پترزبورگ بود. او حتی فراتر از این شهر، بنیانگذار روسیه نوین و قدرتمند بود. بعد از چندین قرن که روسیه در انزوای سیاسی و نظامی به سر می برد، پتر کبیر تونست دوباره روسیه رو به یکی از قدرت های بزرگ اروپا تبدیل بکنه. بعدا حتما درباره جزئیات این تولد مجدد روسیه بهتون میگم. ولی این تولد روسیه جدید هم زمان بود با تولد این شهر. به همین خاطر عنوان سنت پترزبورگ به پاس تاثیرگذاری پتر کبیر در تاریخ روسیه روی این شهر قرار گرفت. هنوز هم وقتی که به سنت پترزبورگ سفر میکنیم در گوشه و کنار این شهر، واضح یا پنهان علائم حضور پتر کبیر رو میتونیم ببینیم.

سنت پترزبورگ قرن نوزدهم

در طول قرن نوزدهم، شهر به لطف نویسندگان بزرگ و شناخته شده ای که در آن زندگی می کردن تصویر اسطوره ای پیدا کرد. خیلی ها نام فئودور داستایوفسکی رو مترادف با شهر سنت پترزبورگ می دونن. داستایوفسکی جایی از زبان یکی از شخصیت های داستان چنین توصیفی از این میکنه: «هیچ چیزی وجود ندارد که نتوانی در سنت پترزبورگ پیدا کنی.» احتمالاً هم برای گفتن چنین مطلبی حق داشت. نیکلای گوگول، نویسنده معروف روسی (یا بهتر بگم اوکراینی) به عنوان یک کارمند دولتی به این شهر وارد شد. در اکثر نوشته های گوگول نفرتی نسبت به شهر دیده میشد: «اوه، به این چشم انداز [خیابان] نوسکی اعتماد نکن! من همیشه وقتی در کنار شنلم راه می روم، خودم را محکم تر در لباسم می پیچم و کاملاً سعی می کنم به اشیایی که با من برخورد می کنند نگاه نکنم.» دوست گوگول که به نام دیگر الکساندر پوشکین شناخته میشه هم ساکن پترزبورگ بود و چنین خلق و خویی داشت. یکی از معروف ترین شعرهای او به نام سوار برنزی درباره سیل ویرانگر در شهر سنت پترزبورگ بود.

لنینگراد در قرن بیستم

قرن بیستم سنت پترزبورگ با چند جنبش، انقلاب یا کودتا در فاصله سال های 1905 تا 1917 همراه بود. جنبش دهقانان ، شلیک به آنها، تشکیل و لغو دومای روسیه (مجلس روسیه)، برکناری آخرین تزار و در نهایت ورود زیرکانه لنین به شهر برای هدایت نیروهای مردمی، تشکیل حزب اکثریت (بلشویک) و به دست گرفتن حکومت جدید همراه بود.

با اینکه حکومت جدید شهر رو ترک کرده بود و پایتخت جدیدی برای خود انتخاب کرده بود (مسکو). ولی مشکلات کماکان در این شهر باقی مانده بود. در زمان جنگ جهانی دوم به مدت 900 روز این شهر توسط آلمانی ها محاصره شده بود. به طور معجزه آسا و عجیبی مردم شهر از خودشون مقاومت نشان دادن. هشتصد هزار کشته هم باعث تسلیم این شهر نشد و در نهایت با پایان جنگ جهانی این شهر نجات پیدا کرد. بعد از جنگ جهانی شهر روزهای بهتری به خودش دید و به سرعت شروع به بازسازی کرد.

سنت پترزبورگ معاصر

با فروپاش اتحاد جماهیر شوروی در اواخر قرن بیستم، مسکو کماکان پایتخت روسیه باقی ماند. در این روزها شور و اشتیاق نسل جدید به ساخت سنت پترزبورگ و رشد اقتصادی که در سراسر کشور دیده میشد به ناامیدی پیرمردهای انقلابی غلبه کرد و شهر روز به روز به سمت توسعه بیشتر حرکت کرد. در همین روزها بود که تاریخ سنت پترزبورگ و شرایط کنونی این شهر برای گردشگران خارجی جذابیت ایجاد می کرد و تا همین چند ماه پیش هم یکی از دوست داشتنی ترین مقاصد گردشگری برای همه مردم دنیا بود.

نام های مختلف سنت پترزبورگ در دوران مختلف

اولین نام شهر از زمان تاسیس – سنت پترزبورگ یعنی چه؟

پتر کبیر بنیانگذار شهر سنت پترزبورگ بود. او حتی فراتر از این شهر، بنیانگذار روسیه نوین و قدرتمند بود. بعد از چندین قرن که روسیه در انزوای سیاسی و نظامی به سر می برد، پتر کبیر تونست دوباره روسیه رو به یکی از قدرت های بزرگ اروپا تبدیل بکنه. بعدا حتما درباره جزئیات این تولد مجدد روسیه بهتون میگم. ولی این تولد روسیه جدید هم زمان بود با تولد این شهر. به همین خاطر عنوان سنت پترزبورگ به پاس تاثیرگذاری پتر کبیر در تاریخ روسیه روی این شهر قرار گرفت. هنوز هم وقتی که به این شهر سفر میکنیم در گوشه و کنار این شهر، واضح یا پنهان علائم حضور پتر کبیر رو میتونیم ببینیم.

پتروگراد، دومین نام شهر بعد از انقلاب بلشویک ها

در فاصله کوتاهی بعد از انقلاب بلشویک ها در سال 1917 و بعد از آرام شدن اوضاع اتحاد جماهیر شوروی، بلشویک ها تصمیم گرفتن اسم این شهر رو تغییر بدن. اسم قدیمی یعنی سنت پترزبورگ چندان اسم خوشایندی نبود.

“بورگ” پسوندی غیر روسی تقریبا به معنی شهر است. به همین دلیل سنت پترزبورگ بیشتر از اینکه یک اسم روسی به نظر بیاد، شبیه به یک اسم غربی و اروپایی بود. به همین دلیل نام جدید پتروگراد توسط انقلابیون بلشویک برای شهر انتخاب شد.

پسوند گراد به چه معنی است؟

“گراد” پسوند مکان در زبان روسی هست و شهرها و روستاهای زیادی با این اسم در کشور روسیه وجود دارن. این تغییر نام با توجه به حال و هوای انقلابی اون زمان شوروی چندان هم عجیب به نظر نمیرسه.

لنینگراد، شهری به یاد لنین بزرگ

نام پتروگراد برای حدود یک دهه بیشتر دوام نداشت. چرا که اتفاقی بزرگ در اتحاد جماهیر شوروی رخ داد و اون مرگ رهبر انقلابی بلشویک ها، یعنی ولادیمیر لنین بود. مرگ لنین به قدری برای انقلابیون بزرگ و عمیق بود که در سراسر این کشور یادبودهای متفاوتی ایجاد شد. از قرار دادن مومیایی لنین در میدان سرخ مسکو گرفته تا نامگذاری دومین شهر بزرگ روسیه به نام رهبر فقید. اگر تا قبل از این پتر کبیر کسی بود که روسیه رو از زیر آوار تاریخ بیرون کشیده بود و به اوج قدرت رسونده بود، ولی در این زمان لنین بود که باعث آزادی توده های کارگر و کشاورز از چنگال تزارها و برژواها بود. به همین خاطر اسم این شهر بزرگ باید به نام لنین گذاشته میشد. در نتیجه از سال 1924 و بعد از مرگ لنین اسم این شهر به لنینگراد تغییر پیدا کرد و تا زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به همین نام باقی موند.

حذف اسم لنین و بازگشت شهر به نام اولیه

بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی خیلی از اقدام های افراطی انقلابی ها هم اصلاح شد. از جمله تغییر نام یک شهر که اصول و تجربیات شهرسازی نشون میدن که وابسته از نغییرات سیاسی حکومت ها هست. به همین خاطر اسم شهر برگشت به همون اسمی که از اولین روز تولد به اون شناخته میشد. از سال 1992 تا الان این شهر همه جا به نام سنت پترزبورگ شناخته میشه. گرچه هستن هنوز اقلیتی که تعلقات ذهنی و ایدئولوژیکی به دوران کمونیسم شوروی دارن و ترجیح میدن کماکان اسم انقلابی این شهر رو به زبان بیارن.

نوشته نام قدیمی سنت پترزبورگ چیست؟ تاریخ سن پترزبورگ یا لنینگراد اولین بار در گروه گردشگری قطار سیبری. پدیدار شد.