شاید ژاپن برای خیلی‌ها فقط یه کشور دوردست باشه، اما برای ماجراجوها، هنردوست‌ها، و عاشقان فرهنگ‌های کهن، ژاپن مثل یه سیاره دیگه‌س. سرزمینی که شکوفه‌های گیلاسش، کوچه‌های قدیمی کیوتو، و حتی متروی پرهیاهوی توکیوش هرکدوم یه داستان جدا دارن.

ما تو گروه گردشگری قطار سیبری، بعد از سال‌ها تجربه در تهیه ویزای مقاصدی مثل روسیه، کره جنوبی، و کشورهای اروپایی، حالا با اشتیاق و احترام کامل به فرهنگ ژاپن، خدمات اخذ ویزای توریستی ژاپن رو هم براتون انجام می‌دیم. اینجا می‌خوایم خیلی شفاف و بدون تعارف، همه‌چی رو براتون بگیم: از شرایط ویزای ژاپن گرفته تا خط قرمزهای اخلاقی خودمون.

مدارک لازم برای ویزای ژاپن؛ سه ستون اصلی

مدارک شغلی؛ نشون بدین کجای داستانین

اولین چیزی که سفارت ژاپن با دقت می‌بینه، وضعیت شغلی شماست. یعنی می‌خواد مطمئن بشه که اینجا در ایران گره‌هایی دارین که شما رو برمی‌گردونه. اگه کارمندید، فیش حقوقی، لیست بیمه و نامه اشتغال به کار لازمه. اگه صاحب کسب و کار هستید، جواز کسب یا ثبت شرکت، پرداختی‌های مالیاتی و بیمه‌ای خیلی مهمه. در واقع، این مدارک ثابت می‌کنه که شما یه آدم ریشه‌دارید، نه کسی که ممکنه بره ژاپن و دیگه برنگرده.

سابقه سفر؛ پاسپورت پُر بهتر از هزار تا قول و قرار

ژاپن جزو کشورهایی‌یه که به «سوابق سفر» حساسه. یعنی باید چند تا مهر ویزای معتبر (ترجیحاً غیرهمسایه) تو پاسپورتتون باشه. مثلاً ویزای شنگن، ویزای روسیه، کره جنوبی، یا سفرهایی مثل مالزی و تایلند به عنوان سابقه خوب شناخته می‌شه. هرچی این صفحه‌های پاسپورتتون پرتر باشه، سفارت ژاپن راحت‌تر بهتون اعتماد می‌کنه.

تمکن مالی؛ نه فقط عدد، بلکه روند حساب

خیلی‌ها فکر می‌کنن فقط باید یه پرینت حساب با موجودی بالا بدن و تموم. اما واقعیت اینه که ژاپن (مثل خیلی از کشورای دیگه) به «گردش حساب» هم دقت می‌کنه. یعنی ببینه واقعاً این پول تو حسابتون در جریانه یا یه‌شبه ریخته شده. مهمه که موجودی و تراکنش‌های حسابتون با شغل و درآمدتون بخونه.

شاید هم فکر کنید هرچی موجودی و گردش حسابتون بالاتر باشه، شانس گرفتن ویزای ژاپن تون بالاتر میره. باید بگم خیر. اتفاقا تجربه این رو داشتیم که ژاپن برای کارمند ساده ای که گردش حساب میلیاردی داشته ویزا صادر نکرده.

سند خونه یا ماشین؟ متأسفیم، فایده‌ای نداره

یه نکته خیلی مهم که متأسفانه بعضی‌ها هنوز نمی‌دونن: سفارت ژاپن به مدارکی مثل سند ملکی یا سند خودرو به‌عنوان مدرک بازگشت به ایران نگاه نمی‌کنه. این‌ها اصلاً جزء مدارک قابل قبول برای ویزای ژاپن نیست. پس لطفاً وقت و انرژی‌تون رو صرف آماده کردن این چیزها نکنید.

ویزای تضمینی ژاپن وجود نداره؛ مراقب وعده‌های عجیب باشید

حتماً دیدین یا شنیدین بعضی‌ها می‌گن: «ما برات ویزای ژاپن رو تضمینی می‌گیریم.»
با کمال احترام باید بگیم که این جمله بیشتر شبیه یه شوخیه. چون هیچ کسی در دنیا نمی‌تونه صدور ویزای شما رو «تضمین» کنه — نه ما، نه بزرگترین آژانس‌های دنیا، نه حتی آشناهای داخل سفارت.

تصمیم نهایی همیشه با کنسول سفارته. اگر کسی این ادعا رو کرد، ما با احترام ولی جدی، به صداقت اون آدم یا مجموعه شک می‌کنیم. ما صداقت رو به درآمد بیشتر ترجیح میدیم..

چرا ما پرونده‌های بدون شانس رو قبول نمی‌کنیم؟

ما تو گروه قطار سیبری یه اصل ساده ولی محکم داریم:
“رویا، پول و وقت شما، خیلی باارزش‌تر از اینه که با یه شانس کم، اون رو فدای کسب درآمد موقت خودمون کنیم.”

پس اگه بعد از بررسی مدارک و شرایطتون ببینیم که احتمال صدور ویزای ژاپن پایینه، صادقانه بهتون می‌گیم که بهتره اقدام نکنید. چون نمی‌خوایم هیجان سفری که شاید اصلاً شروع نشه، جای خودش رو به ناامیدی بده.

چطور از شانس گرفتن ویزای ژاپن باخبر بشید؟

خیلی راحت! می‌تونید از طریق واتساپ یا فرم مشاوره سایت ما، مدارک اولیه‌تون (مثل پاسپورت، سوابق سفر، مدارک شغلی و گردش حساب) رو بفرستید. ما کاملاً رایگان و با حوصله بررسی می‌کنیم و نظر واقعی‌مون رو می‌گیم. اگه شرایطتون خوب بود، با کمال میل صفر تا صد پرونده‌تون رو پیگیری می‌کنیم.

جمع‌بندی؛ ژاپن منتظر شماست (اگه آماده باشید)

سفر به ژاپن یه ماجراجوییه که سال‌ها تو خاطرتون می‌مونه. از خیابون‌های مدرن توکیو تا معابد چوبی نارا، هر گوشه‌ش یه تصویر تازه‌ست.
اگه واقعاً دوست دارین این تجربه رو از نزدیک لمس کنید و فکر می‌کنید شرایطش رو دارین، همین حالا با ما در تماس باشید. مثل همیشه، با احترام، صداقت و تجربه کنار شما خواهیم بود.

نوشته ویزای ژاپن | سفر ژاپن بدون تور اولین بار در گروه گردشگری قطار سیبری. پدیدار شد.

ویزای ژاپن و هزار و یک داستان

این قسمت داستان رو نمی خوام زیاد توضیح بدم، در این حد بگم که ما تونستیم ویزای ژاپن رو برای گروهمون بگیریم. ولی با این شرط که بسیار عذاب کشیدم. فکر نکنید سفارت ژاپن سخت گیری خاصی داشت. اتفاقا که تو این روزها در مجموع ویزای ژاپن برای ایرانی ها راحت تر صادر میشه. سختی کار از این بابت بود که اطلاعات بسیار بسیار عجیب غریبی درباره شرایط ویزای ژاپن میشنیدیم. هر آژانس مسافرتی یه حرف و مطلبی درباره گرفتن ویزای ژاپن به ما میگفت. در نهایت احساس کردم بخش عمده ای از آژانس ها دوست دارن مسافرهای ژاپن با اطلاعات عجیب و غریب گیج بشن و در نهایت برای گرفتن ویزای ژاپن سراغ اونها بیان و قیمت های عجیب و غریب بپردازن. مثلا یک آژانس مسافرتی ویزای ژاپن رو با مبلغ 800 دلار دریافت میکرد. در حالی که قیمت تور ژاپن که من به همسفرهام گفته بودم 1300 دلار بود. فکنم دیگه متوجه اعماق فاجعه شده باشید!!!

ریجکت کردید؟ بسیار ممنونم!

از گروه 14 نفره ما، که 13 نفر ایرانی بودن، 11 نفر تونستیم ویزای ژاپن بگیریم. بر اساس ریاضیات دوم ابتدایی 2 نفر ویزاشون ریجکت شد که برای من تجربه جالبی بود. احتمالا این چند وقت اخباری رو شنیدید که اینستاگرام و فیسبوک به طور غیرقانونی از میکروفون گوشی شما شنود می کنن و از اون برای اهداف تجاری استفاده می کنن. تجربه ریجکت شدن ویزای ژاپن این دو متقاضی طور بود که انگار سفارت ژاپن هم همین کار رو با ما می کرد. چطور؟ الان میگم. تو جلسه ای که با دو همسفر ناکام که دو خانم نسل Z بودن داشتم یکی شون به شوخی گفت که «من اگه برم ژاپن دیگه برنمیگردم ایران». خوب شنیدن این جمله تو فضای شوخی چندان هم عجیب نیست. بس که این کشور جذابیت های زیادی برای ما داره. ولی نکته عجیب موقعی مشخص شد که بعد از بعد از ریجکت شدن ویزای ژاپن، این دفعه هر دو خانم جوان با ناراحتی ولی با اطمینان کامل به من گفتن: «آقای عبدلی خیلی شانس آوردی. ما اگه می رفتیم ژاپن دیگه برنمیگشتیم ایران». گرچه من هنوز هم برام علامت سوال هست که چطور یک نفر با این شرایط سخت تصمیم بگیره ژاپن رو برای اقامت غیرقانونی انتخاب بکنه. ولی وقتی که این خطر بزرگ از سرم گذشت، میکروفون گوشیم رو جلوی دهنم گرفتم و به دوستانی که شاید صدام رو میشنیدن گفتم: «واقعا شنود کردید؟ بعدش ریجکت کردید؟ بسیار ممنونم!»

فقط از مرز عبور کنیم!

به نظرم چیزی که این سفرنامه ژاپن رو از بفیه سفرنامه ها متمایز میکنه، شرایط سخت و عجیبی بود که تو پاییز 1403 داشت تو ایران می گذشت. سخت ترین شرایط سیاسی، احتمال حمله نظامی از (یا به) ایران در هر لحظه و در نتیجه اون شرایط نامشخص پروازها و حتی شرایط نامشخص زندگی. در هر صورت اینکه ما درباره شرایط نامشخص زندگی تصمیم گرفتیم هیچ اقدامی انجام ندیم. صبر کنیم هر وقت اتفاقی ناخوشایند رخ داد اون زمان بهش فکر کنیم و تا قبل از اون به اهداف و برنامه های زندگیمون بپردازیم که فعلا یکی از مهترین هاش همون سفر به ژاپن بود. درباره شرایط نامشخص پروازها هم بهتون بگم که هر روز یک ایرلاین ایرانی تحریم میشد و یک ایرلاین خارجی پروازهاش به ایران رو کنسل می کرد. تو این شرایط بود که همه همسفرها با خودمون یه قرار گذاشتیم که هر طور شده فقط از مرز عبور کنیم. تو بدترین حالت می تونستیم از مرز زمینی وارد ترکیه بشیم. بعد با مسیر هوایی از وان به استانبول و بعد اوزاکا بریم. در نهایت تعداد از همسفرها از مسیر دبی و امارات خودشون رو به ژاپن رسوندن. بقیه خودمون رو به استانبول رسوندیم. از این بین یک سری با پرواز چینی که یک توقف در پکن داشت سفرشون رو ادامه دادن. من هم در نهایت با پرواز مستقیم استانبول به اوزاکا رسیدم. ولی نکته مهم این بود که بلاخره از مرز رد شدیم و 90% از چالش های سفر حل شد.

لوازم سفر

کاملا طبیعی هست که قبل از سفر به هر منطقه ای دنبال لیست لوازم سفر باشیم. ولی خوب این قسمت از سفرنامه ژاپن شاید اطلاعات خاصی به شما نده. فقط میتونم بگم که برای سفر به ژاپن واقعا نیاز به هیچ لوازم خاصی ندارید. شما قراره به یک سفر شهری به یک کشور پیشرفته برید و قرار نیست حتی با کمترین مشکل و محدودیتی روبرو بشید. پس لوازم سفر ژاپن هم مثل هر سفر عادی دیگه خواهد بود. به غیر از چند مورد خاط که تو بخش بهدی بهتون توضیح میدم.

جوراب – سبک و سبک و سبک تر – کیسه زباله

با توجه به شرایط کشور ژاپن و همین طور شرایط سفر ما، از همسفرها خواستم که دو مورد رو در لوازم سفر ژاپن همراه داشته باشن. تو سفر به ژاپن خیلی زیاد پیش میاد که شما مجبور باشید کفشتون رو دربیارید. از داخل معبد گرفته تا رستوران های سنتی. قبلا هم درباره آداب سفر به ژاپن گفته بودم. به طور کل اگه در نظر بگیریم، تو ژاپن وقتی شما کفشتون رو درمیارید یعنی وارد یک بخش بسیار مهم از فضای معماری شدید و ژاپنی ها به شما اجازه دادن که داخل حریم اونها بشید. پس احترام به میزبان که نظافت اصلی ترین مصداق اون هست رو از شما انتظار دارن. پس ما باید خیالمون راحت بود که با داشتن جوراب های تمیز و خوش بو هیچ بی احترامی به این مردم دوست داشتنی نکنیم.

قبلا شنیده بودم که تو ژاپن سطل زباله وجود نداره. البته که وجود داره و این هم یکی از اغراق های بیش از حد فضای مجازی هست. ولی در هر صورت پیدا کردن سطل زباله کار نسبتا سختی هست. حداقل وقتی یه زباله دستتون هست باید مدت زیادی اون رو در دست داشته باشید تا یه سطل زباله با فرمول تفکیک زباله ساده پیدا کنید. به همین دلیل همراه داشتن یه کیف پارچه ای کوچک که زباله هامون چند ساعتی اونجا مهمان باشن خیلی مفید بود. برای خودم که انقدر پیدا کردن سطل زباله سخت بود که آخر سر تعدادی از زباله ها رو با خودم به ایران برگردوندم!!!

گوشی و دیدار با دوست قدیمی

با اینکه خودم شخصا به تجربه کردن اتفاقات پیش بینی نشده در سفر علاقه زیادی دارم، ولی وقتی به عنوان راهنما مسئول یک گروه هستم این نکته رو بسیار محدود می کنم. به همین خاطر از گوشی، دوست ژاپنی که سیزده سال و چند روز پیش تو یه ایستگاه قطار مالزی باهم آشنا شدیم خواستم که تو این سفر با ما همراه باشه. نه به عنوان یک تورلیدر تخصصی، بلکه خیالمون رو راحت کنه که تو ایستگاه های مترو، فروشگاه هایی که کسی انگلیسی بلد نیست یا هر جای دیگه چندان سورپرایز نشیم. البته که می دونستم حضور یه ژاپنی کنار ما خودش کلی تجربه های جدید و متفاوت خواهد داشت. پس از اونجایی که قرار بود همه همسفرها خودشون رو به فرودگاه اوزاکا برسونن و هم رو ملاقات کنیم، گوشی هم خودش رو از هند به اوزاکا رسوند و ما بعد از سال ها یه دیدار دوباره داشتیم.

ماسک بزنیم و تا میتونیم سرفه نکنیم!

ماسک زدن برای ما ایرانی ها و اکثر مردم دنیا یادآور روزهای عجیب همه گیری کرونا بود. دورانی که با همه سختی هایش تقریبا به پایان رسید. ولی داستان در ژاپن کاملا متفاوت هست. ماسک زدن خیلی قبل از همه گیری کرونا. در بین این مردم مبادی آداب رایج بود. بعد از پایان همه گیری هم کماکان مردم زیادی رو در شهرهای ژاپن با ماسک می‌بینید. کافیه یه ژاپنی کمی گلودرد احساس بکنه یا تعداد سرفه هاش بیشتر از مردم عادی به نظر بیاد؛ پس اولین کار زدن ماسک تو فضای عمومی هست. به همین خاطر سرفه و عطسه کردن در فضای عمومی کاری بسیار ناپسند به حساب میاد.
به همین خاطر قبل از شروع سفر این نکته رو به همسفر ها گفته بودم و همه تعدادی ماسک برای شرایط اضطرار همراه داشتیم.
درست در اولین دقایق رسیدن به ژاپن و سوار شدن به قطاری که ما رو از فرودگاه اوزاکا به سمت هتل میبرد، یک مرتبه صدای سرفه های تندی رو پشت سرم شنیدم. دقیقا همون جایی که بقیه همسفر ها بودن. تا رو برگردونم که مطمین بشم این گناه نابخشودنی از طرف کدوم یک از همسفر های نازنین بوده، متوجه ناراحتی تو چهره تعدادی از مسافرهای اطرافم شدم. به شدت استرس گرفتم و اصلا دوست نداشتم تو اولین دقایق ورودمون به ژاپن شبیه به توریست های ساده لوح عمل کنیم.
در هر صورت زمان چند ثانیه ای برگشتن به سمت رگبار ویروس های سرماخوردگی برای من چند ساعت طول کشید که متوجه شدم یه مردم میانسال ژولیده ژاپنی دلیل اصلی اضطراب من و البته بقیه همسفر ها بود. ظاهر و رفتار مرد من رو یاد شخصیت بالای هاکلبرفین می‌انداخت. بگذریم، در هر صورت همون ابتدای کار ژاپن یه خوشآمد گویی غافلگیرکننده سراغ مون اومد که متوجه شدیم اینجا الزاما همه چیز و همه آدم ها شیک و اتوکشیده نیستن.

توالت های ژاپنی و یکی از جذاب ترین بخش های سفرنامه ژاپن

خوب بعد از تقریبا 10 ساعت پرواز با هواپیمایی دست و دلباز ترکیش که تا تونستن از ما پذیرایی کردن، بعد از ورود به فرودگاه اوزاکا و به واقعیت پیوستن رویای قدیمی، فقط به دنبال پیدا کردن دستشویی بودم. یادمه سال ها پیش یکی از تورلیدرهای قدیمی به نام ا.ن (با رئیس جمهور سابق اشتباه گرفته نشود!) وقتی که داشت از سختی های شغل تورلیدری صحبت میکرد، یک مثال فراموش نشدنی از توالت های ژاپنی زد. اینکه به عنوان راهنمای تور مجبور میشد به تک تک اتاق ها سر بزنه و نحوه استفاده از این مصادیق تکنولوژی اصل ژاپن رو به طور عینی به همسفرهای محترم آموزش بده. همینجا بگم که خوشبختانه من همسفرهای باهوش و باشعوری داشتم و نیاز نشد با هیچ کدام وارد دستشویی بشم! 😛

با این حال ورود انفرادی و اجتناب ناپذیر من به توالت ژاپنی به اندازه کافی به یاد ماندنی بود. شروع داستان مثل هر تجربه مشابه بود. البته تفاوت های ظاهری زیادی وجود داشت ولی شاید به دلیل اورژانسی بودن شرایط ذهن من از درک جزئیات عاجز بود. اولین شوک و تفاوت رو موقع اولین تماس فیزیکی (که همه میدونید و نیاز به توضیح بیشتر نداره) تجربه کردم. گرمکن برفی نشیمنگاه توالت ژاپنی با احترام و رضایت کامل داشت به من خوش آمد میگفت. شنیده بودم که ژاپنی ها در بدو ورود به همه گردشگرها احترام میذارن، ولی واقعا از این حجم از دلواپسی به شدت متاثر شدم.

البته داستان به اینجا ختم نشد. خیلی زود متوجه یه صفحه کلید نسبتا مفصلی کنار دستم شدم. تازه متوجه منظور ا.ن شده بودم. خوشبختانه صحفه کلید مثل اکثر تجربه های من از ژاپن به صورت تصویری بود. یه دکمه که آیکون موسیقی داشت و زیرش کلمه Privacy نوشته شده بود، برای من میتونست موسیقی پخش بکنه. درضمن این اختیار به من میداد که با توجه به شدت شرایط حجم موسیقی رو تنظیم کنم. قسمت شستشو هم کاملا مفصل بود. دکمه شستشو عمومی و شستشوی زنان به طور تصویری و با آیکون های مشخصی به تصویر کشیده شده بود. کماکان حجم آب رو میشد تنظیم کرد. در نهایت و بعد از حدود دو هفته سفر و دریافت بازخودر از بقیه همسفرها میتونم بگم این بخش از سفر به شدت رضایت دوستان من رو تامین کرده بود.

چهارراه شیبویا، هرچیزی غیر از چهارراه

چهارراه شیبویا با همه شلوغی و ازدحامش، فکر نکنم برای مردم هیچ جای دنیا به اندازه ما ایرانی ها گیج کننده باشه. یعنی همه مردم دنیا وقتی به این فضای شهری میرسن از شلوغی اون متحیر میشن، ما ایرانی ها به دلیل شیرینی زبان فارسی وقتی ازکیلومترها اون طرف تر هم درباره اش صحبت میکنیم  به مشکل برمیخوریم.

این معروف ترین جاذبه گردشگری توکیوبه زبان انگلیسی crossroad خونده میشه. مشکل از همینجا شروع میشه که ما شاید واژه فارسی درستی براش نداریم. نزدیک ترین اصطلاح فارسی میتونه تقاطع غیر همسطح باشه که قبول کنیم اصلا خوش آوا نیست. پس اون رو چهارراه صدا میکنیم. و این دقیقا مشکل اصلی داستانه. چون شیبویا چهارراه نیست و درواقع 6 راه هست. یعنی اگه یه چهارراه ساده بود، شهرداری توکیو به سادگی می تونست یه چراغ راهنمایی دو زمانه یا نهایت 4 زمانه سر تقاطع بذاره و مشکل ترافیک سواره و پیاده رو حل بکنه. ولی انقدر تعداد مسیرهای حرکتی زیاد هست که مجبور شدن تو یه زمان همه حرکت های سواره رو متوقف بکنن و به پیاده ها اجازه بدن آزادانه از هر جهت حرکت بکنن.

منتها جالبه بدونید که این تنها جایی نیست که تو ژاپن (یا حتی کشورهای دیگه) چنین اتفاقی رخ میده. تقریبا تو اکثر محله های توکیو و بقیه شهرهای ژاپن، هر جا که تقاطع غیرهمسطح شلوغ یا با بیش از چهار راه اصلی وجود داشته باشه این اتفاق میفته. ولی خوب این وسط فقط شیبویای دوست داشتنی ما اینقدر رسانه ای و معروف شده.

نکته جالب دیگه درباره شیبویا این هست که خیلی ها اون رو به عنوان شلوغ ترین چهارراه (تقاطع غیر همسطح) دنیا میشناسن. شاید هم درست بگن. منتها بخش عمده ای از این شلوغی رو مدیون قدرت جامعه مجازی و ایده آل گرایی بلاگرهای حرفه ای و آماتور هستیم. شاید باور نکنید چقدر با این صحنه روبرو شدم که بعد از قرمز شدن چراغ عابر پیاده، تعداد زیادی از بلاگر (نما) ها بودن که با ناراحتی میگفتن:

«اههه. فیلم من خوب نشد. یه بار دیگه باید بگیرم»

یعنی منی که تو طبقات بالای یکی از ساختمان های مجاور بودم، یکی از تفریحاتم دنبال کردن این آدم ها و شمردن تعداد دفعاتی بود که از این تقاطع عبور می کردن. مطمئنم اگه اینستاگرامی وجود نداشت، این تقاطع خیلی خیلی خلوت تر از الانش بود 😉

سفر به نارا، خیلی آرام، خیلی شلوغ

این بخش از سفرنامه ژاپن میخوایم درباره سفر یک روزه مون به نارا صحبت کنیم. اقامت ما تو هتل اوزاکا خیلی مفید بود. در واقع اوزاکا یه موقعیت بسیار استراتژیک داره. به راحتی با اقامت تو یه شهر میشه روزانه به شهرهای دیگه مثل کیوتو، نارا و کوبه سفر کرد. بدون اینکه دردسر چک این و چک اوت تو هتل جدید رو داشته باشید.

ما هم ساعت هفت صبح یه روز پاییزی لابی هتل قرار گذاشتیم و همون طور که پیش بینی می شد ساعت هشت از هتل بیرون اومدیم و به سمت ایستگاه قطار نارا حرکت کردیم.

راستش خیلی زودتر و راحت تر از انتظار به نارا رسیدیم. فاصله بین اوزاکا و نارا پر از حومه های شهری بود که وقتی از پنجره قطار به بیرون نگاه می کردیم اصلا حس سفر به شهر دیگه رو به ما نمی داد. ولی وقتی به ایستگاه پایانی در شهر نارا رسیدیم تازه متوجه تفاوت های اساسی نارا و اوزاکا شدیم.

برای ما که سال ها ساکن تهران و بقیه کلانشهرهای ایران بودیم، شلوغی و ترافیک اوزاکا چندان هم عجیب و دور از انتظار نبود. بهتر بگم ما به نسبت گوشی، دوست ژاپنی مون که عاشق زندگی تو شهرهای کوچک هست، خیلی بهتر ترافیک و ازدحام این شهر رو پذیرفته بودیم. تا اینکه تو اوزاکا دیدیم که با چه شهر آرام و دوست داشتنی روبرو هستیم. دقیقا مطابق سلیقه گوشی.

حتی ایستگاه راه آهن نارا هم این حس رو به ما می داد: یه ایستگاه آرام تر با تعدادی فروشگاه و کافه دنج. ما هم که از روی عمد اقامت هتل هامون بدون صبحانه بود، یه صبحانه مفصل تو یکی از همین کافه های ایستگاه قطار خوردیم. هیچ عجله ای هم نداشتیم. می دونستیم که هرچیزی که بیرون ایستگاه منتظر ما هست رو باید با آرامش ممکن تجربه بکنیم.

چرا شهر نارا اینقدر معروف هست؟ دلیل اصلی اون گوزن های تعظیم کننده این شهر هستن که طبق قریضه یا اکتساب به مسافرها احترام میذارن. در واقع ما هم داشتیم میرفتیم نارا که کمی بهمون احترام بذارن. یعنی تا اینجای سفر انقدر که آدم های ژاپنی به ما احترام گذاشته بودن، خواستیم احترام گوزن ها شون رو هم تجربه کنیم.

اولین نشانه های حضور گوزن های نارا رو توی تزئینات و محصولاتی که توی ایستگاه راه آهن نارا می فروختن میشد دید. دومین نشانه حضور گوزن ها رو باید استشمام کرد. درست وقتی که از ایستگاه قطار بیرون اومدیم ترکیبی از بوی بدن، ادرار و فضولات گوزن ها تو محیط پیچیده بود. حتی فکر کنم اگر کسی شامه قوی داشته باشه و بار اولش باشه که به نارا سفر کرده باشه میتونه مسیر حرکت به پارک نارا رو با شامه قویش پیدا بکنه!

درسته که کمی قبل گفتم نارا شهر بسیار آرومی هست. ولی به این معنا نیست که سر و صدای زیادی تو این شهر نشنوید. اتفاقا که صداهای این شهر شما رو به شدت شگفت زده می کنن. داستان از این قراره که گوزن های احترام گذار این شهر قانون خیلی ساده ای دارن: اگه سیر باشن بهتون احترام می ذارن. اگه گرسنه باشن گازتون میگیرن! (قانون آشنایی هست تقریبا). مسافرها هم این قانون رو می دونن و براشون غذا میخرن. دستفروش ها هم این قانون رو می دونن و میان کنار خیابون به مسافرها غذای مخصوص گوزن ها رو می فروشن. دولت هم این قانون رو می دونه اجازه نمیده توریست ها چیزی غیر از همین غذاها به گوزن ها بدن.

تا اینجای کار همه چیز به نفع جامعه میزبان داره پیش میره. ولی مشکل اینجاس که وقتی گوزن ها غذا رو میبنن کنترلشون رو از دست میدن و با ولع خاصی به سمت توریست مهربون حمله می کنن. به همین خاطر بعضی وقت ها همزمان با غذا، انگشت های تورست ها رو با دندون هایی که ندارن گاز میگیرن. این طور میشه که هر چند دقیقه یک بار تو پارک نارا صدای جیغ و خنده تعدادی توریست رو میشنوید، که البته چندان هم از شرایط ناراضی نیستن. بعضی وقت ها هم صدای جیغ بلندتر هست و می فهمید که بعضی از این گوزن ها شیطنت کردن و از پشت جای دیگه ای از توریست ها رو گاز گرفتن که اصلا هم ربطی به غذا دادن اونها نداشته.

غذا چی خوردیم؟

راستش به عنوان یک فرد شکمو تو سفر به ژاپن خیلی اذیت شدم. خیلی ها بعد از شنیدن این حرف تعجب کردن:

+ مگه میشه تو سرزمین سوشی ها گرسنه بمونی؟

– بله شد!

+ مگه میشه سر هر کوچه یه رستوران رامِن خوشمزه باشه و تو خوشت نیاد؟

– بله شد!

+ خیلی عجیبه!

– بله. خیلی عجیبه!

راستش رو بخواهید خیلی هم عجیب نبود. حداقل برای من که تو این سفر به عنوان تورلیدر بودم.

این قسمت از سفرنامه ژاپن و داستان غذا خوردنمون رو بهتره این طور شروع کنم، که ما اولین شب ورود به ژاپن سراغ یه رستوران محلی خیلی با کیفیت رفتیم. رستورانی که گوشی به ما پیشنهاد داده بود و رویوهای گوگل هم تایید میکرد. هرکدوممون یه غذای مختلف رو سفارش دادیم و در انتها همه راضی بودیم. هم از کیفیت و هم از قیمت غذا. فکر کنم غذای همه با مخلفات کمتر از 10$ هزینه برداشت. رقمی که برای ژاپن خیلی منطقی به حساب میومد.

منتها قسمت سخت داستان این بود که من متوجه شدم که این غذا چندان به مزاجم سازگار نبود. البته که چندان هم از اون غذا خوشم نیومد. این نکته با ریسک مسئولیتی که به عنوان تورلیدر داشتم باعث شد که تا روزهای آخر دور غذای نه چندان خوشمزه ژاپنی رو خط بکشم که خدایی نکرده موقع انجام وظیفه و خدمات رسانی به مسافرهای عزیز مجبور نباشم دنبال سرویس بهداشتی ژاپنی بگردم. ناگفته نمونه که از روزهای بعد هم طرفدارهای غذاهای ژاپنی تو گروه ریزش کرد و بقیه هم ترجیح دادن سراغ غذاهای کم ریسک تر رو بگیرن.

با این حال ما همیشه پلن بی و سی همراهمون داشتیم. یکی از جذاب ترین گزینه هامون هم یه رستوران زنجیره ای ایتالیایی به نام سایزریا بود. تقریبا تو همه شهرها و همه محل ها و نزدیک همه گشت هامون یه شعبه از اون وجود داشت. میدونم الان تعجب میکنید که چرا آدم باید بره ژاپن و تو رستوران ایتالیایی غذا بخوره؟ بله با یه نگاه سانتیمانتالیسم این خیلی کار عجیبی هست. ولی وقتی دارم این بخش از سفرنامه رو می نویسم چندین بار هموطنان عزیزمون رو به ژاپن بردم و با خیال راحت میتونم بگم در عمل ما تو سفر به ژاپن نیاز داریم که یه رستوران با طبع غذاهای نزدیک به ایران رو تو برنامه مون بذاریم.

از خوبی های دیگه رستوران سایزریا قیمت خوبش بود. میدونم که همه شما دنبال ارزان ترین تور ژاپن هستید. یا به هر بهانه ای سفرتون به ژاپن رو مدیریت اقتصادی بکنید. پس مطمئن باشید اینجا رستوران مورد علاقه شما هست. با خیال راحت میتونم بگم که نصف بیشتر غذاهای این رستوران ایتالیایی کمتر از 5$ قیمت داشتن. درضمن اگر تو زمان نهار میرفتیم تقریبا یه نوشیدنی یا سالاد رایگان هم می تونستیم مهمون سایزریا بشیم.

غذای ژاپنی خوردیم، بهتر بگم به سبک ژاپنی ها غذا خوردیم

خوردن غذای ژاپنی الزاما وابسته به وعده غذایی که روی میز ما قرار داشت نبود. در واقع شما تو ژاپن هر غذایی رو میتونید بخورید، ولی سبک غذا خوردن هست که طعم ژاپنی به غذا و سفر شما میده.

ژاپن کشوری هست که گویا همه محدودیت زمانی دارن. سوپرمارکت های ژاپنی همه چیز رو آماده کردن تا کارمندهای ژاپنی تو کمترین زمان ممکن وارد بشن، نیازهاشون رو تهیه بکنن و با کمترین پرت زمانی خودشون رو به اولین حرکت مترو برسونن. چیزی شبیه به تعویض لاستیک تو مسابقات اتومبیل رانی فرمول 1. حالا شاید با استرس و سرعت کمتر.

داخل این سوپرمارکت ها قفسه های بسیار بزرگ و متنوعی از غذاهای آماده هست. کافیه به سلیقه تون یکیش رو بردارید، از فروشنده بخواهید تو ماکروفر گرم بکندش، گوشه فروشگاه پشت میزهای مخصوصی که گذاشتن بخوریدش، زباله هاش رو تفکیک کنید و از فروشگاه خارج بشید. حتی پارکینگ سوپرمارکت ها هم اکثرا محل توقف ون های خدماتی مختلفی بود که قبل از رفتن سر کار یا وسط روز داشتن داخل ماشین غذا می خوردن.

طبق مشاهدات میدانی ما تو این چند روز سفر، شاید میانگین زمانی که یک ژاپنی برای همه مراحل بالا صرف میکرد کمتر از 5 دقیقه بود. در هر صورت برای مایی که اولویت اولمون بازدید از جاذبه های گردشگری ژاپن بود و غذاهای نه چندان خوشایند زیاد تو اولویتمون نبود، اتفاق خوبی بود که به این روش غذا بخوریم و وقتی که صرفه جویی کردیم رو برای بازدید از یک سایت گردشگری دیگه اختصاص بدیم. مطمئن هستم این بخش از سفرنامه ژاپن ما برای کسانی که میخوان از وقتشون تو سفر استفاده بهینه بکنن کاملا مناسب باشه.

سفر به کیوتو، جایی در حومه اوزاکا

یادم هست اولین باری که مشغول برنامه ریزی سفر ژاپن بودم، دنبال پرواز به مقصد کیوتو بودم. چونکه این شهر مقصد اصلی ما به حساب میومد. به طور عجیبی هیچ پروازی به کیوتو پیدا نمیکردم. از استانبول، دبی یا هر مبدا دیگه ای که امتحان کردم نتیجه همون بود. تا اینکه کنجکاو شدم درباره فرودگاه کیوتو سرچ بکنم و فهمیدم که این شهر حتی فرودگاه بین المللی نداره.

شهر باشکوه کیوتو که برای قرن ها به ژاپن حکمرانی میکرد، این روزها حال و هوای دیگه ای داشت. انگار که دولت مرکزی تصمیم گرفته بود این شهر رو تا حدودی ایزوله نگه داره و همه جنبه های مدرنیسم مثل آسمان خراش ها، فرودگاه ها و مراکز اداری بزرگ رو به کمی اون طرف تر، یعنی اوزاکا منتقل کنه. این شاهکار برنامه ریزی منطقه ای باعث شده بود که کیوتو به خوبی از گزند تاثیرات منفی مدرنیسم دور بمونه. این رو همه همسفرهامون تایید کردن.

سفر به کیوتو هم مثل سفر به نارا بود. بدون عوض کردن هتل و با قطار خودمون رو از اوزاکا به کیوتو رسوندیم. تو این بخش از سفرنامه ژاپن حتما انتظار دارید که درباره مزرعه بامبوها، مراسم چای ژاپنی، معبد هزار دروازه فوشیمی ایناری، مراسم گیشای ژاپنی و محله قدیمی گیون صحبت کنیم. بله. همه این موارد رو تو یک روز و نیم فشرده تجربه کردیم. درست مثل چیزی که انتظار داشتیم. فقط شدت یک نکته خیلی فراتر از چیزی بود که انتظار داشتیم و اون حجم انبوه توریست هایی بود از همه جای دنیا برای این هدف مشترک اومده بودن. درواقع ما تعداد بسیار زیادی توریست دیدیم که اون بین چندتا دروازه نارنجی رنگ، یکی دوتا معبد و صف طولانی برای چای خوردن تو یک باغ شلوغ ژاپنی رو هم تجربه کردیم.

ما برای بازدید از کیوتو یه سری چالش های خاص داشتیم. این شهر در واقع مقصد اصلی تور ژاپن ما بود. ولی از طرفی صلاح دونسته بودیم که تو کیوتو اقامت نداشته باشیم. این شهر مقصد اصلی میلیون ها توریست دیگه بود و ما خیلی برامون مهم بود که تو خلوت ترین زمان ممکن از این شهر بازدید بکنیم.

راه حل ساده بود. همسفرهای ما که همیشه با یه لیدر مهربون و منعطف طرف بودن، فهمیدن که این دفعه داستان فرق میکنه. قرار بر این بود که صبح زود، خیلی زود (حداقل در مقایسه با بقیه توریست ها) از هتل بزنیم بیرون و سوار قطار بشیم به سمت کیوتو. صبحانه رو هم یه جایی بین راه بخوریم که واقعا اصلا مشکل خاصی نبود. در هر صورت اون موقعی که همه توریست های تنبل تازه داشتن صبحانه هتلشون رو تموم میکردن و منتظر اتوبوس توریستی خوشگلشون بودن، ما و معدود توریست های زبر و زنگ داشتیم از خلوتی جنگل بامبوهای آراشیاما لذت میبردیم.

درباره بقیه مقاصد کیوتو هم همین داستان پابرجا بود. تعداد زیادی سایت گردشگری که باید تو یک روز بازدید میکردیم. علاوه به محدودیت زمانی، یه چالش بزرگ دیگه هم داشتیم که انگار یه سیل توریست قرار بود دنبال ما بیاد و ما باید ازشون فرار میکردیم. البته که مورد آخر بیشتر یه فانتزی ذهنی بود، ولی هیجان جذابی به بقیه برنامه بازدید ما از کیوتو داد.

برخلاف بقیه شهرهای ژاپن، کیوتو حمل و نقل عمومی چندان قوی نداشت. با اینکه یه خط قطار توریستی بین اصلی ترین جاذبه های گردشگری کیوتو کشیده شده؛ ولی در عمل استفاده از اونها چندان کارامد نبود و ناخواسته زمان زیادی رو برای رسیدن از یه سایت به سایت بعدی تلف میکردیم. ولی خوشبختانه کیوتو به قدری جذاب هست که هر قدم داخلی خیابان های این شهر سرشار از هیجان بود. مخصوصا تو مناطق غیرتوریستی شهر و مخصوصا با همسفرهایی که از هر ایده خارج از برنامه ای استقبال میکردن.

با این حال بعد از کلی قدم زدن، عکس گرفتن، شگفت زده شدن تونستیم بخش های اصلی کیوتو رو ببینیم. از مزرعه بامبوها گرفته تا معبد طلایی کینکاکوجی، محله گیون و در نهایت معبد هزار دروازه فوشیمی ایناری. نتیجه کار هم خستگی حسابی تو ساق پا، و شور و شوق فراوان تو چشمان ما بود. ترکیبی باارزش بعد از یک پیاده روی طولانی از ساعت 6 صبح تا 11 شب.

منتظر بخش های بعدی سفرنامه ژاپن باشید.

نوشته سفرنامه ژاپن – رویایی که به واقعیت تبدیل شد اولین بار در گروه گردشگری قطار سیبری. پدیدار شد.

• این راهنما زمانی برای شما مناسب هست که حساب بانکی خارج از ایران و امکان خرید اینترنتی با اون رو داشته باشید.
• اگر در تور اکسپو ژاپن با ما همسفر هستید چندان نیازی به این مقاله ندارید، چون بلیط اکسپوی شما از قبل تهیه شده.

راهنمای رسمی وب سایت اکسپو 2025 برای خرید بلیط اکسپو ژاپن

وب سایت اکسپو در یک ویدئوی کوتاه مراحل تهیه بلیط اکسپو رو توضیح داده. پس اگه زبان انگلیسیتون خوب هست یا دوست دارید همیشه از سرچشمه آب بردارید این ویدئوی کوتاه رو تماشا کنید. در غیر این صورت که من مراحل ثبت نام و تهیه بلیط اکسپو رو براتون توضیح میدم.

مراحل خرید بلیط اکسپو ژاپن

تهیه بلیط اکسپو 5 مرحله اصلی به این ترتیب داره:

1. رجیستر کردن اکسپو آی دی
2. خرید بلیط اکسپو
3. رزرو روز و تاریخ بازدید
4. رزرو پاویون مورد نظر
5. بازدید از اکسپو در روز مورد نظر

مرحله اول: قبل از خرید بلیط اکسپو آی دی خودتون رو ثبت کنید.

اکسپو آی دی خودتون رو میتونید از این لینک ثبت بکنید. برای این کار از شما یک ایمیل، رمز عبور و اطلاعات شخصی خواسته میشه. درضمن میتونید در صورت تمایل اکسپو آی دی تون رو به اکانت فیس بوک و گوگلتون وصل کنید.

مرحله دوم: خرید بلیط اکسپو

وب سایت رسمی اکسپو اوزاکا 2025 اخیرا فروش بلیط اکسپو رو شروع کرده. پس توصیه میکنیم برای خرید به این وب سایت مراجعه کنید:

مرحله سوم: انتخاب روز و زمان بازدید

باید یادآوری کنم که خرید و پرداخت هزینه بلیط آخرین مرحله کار شما نیست. با توجه به اینکه اکسپو در یک بازه زمانی 6 ماهه برگزار میشه، شما باید روز دقیق بازدیدتون رو مشخص کنید. البته هنوز امکان این کار فراهم نشده. طبق برنامه ریزی مسئولان اکسپو، از اواخر پاییز امسال گزینه تعیین روز بازدید برای شما فعال میشه. مطمین باشید بعد از اون زمان در این مقاله اطلاع رسانی دقیق صورت میپگیره.

مرحله چهارم: رزرو پاوین مورد نظر

برای برنامه ریزی دقیق تر، شما میتونید غرفه و پاویون مورد نظرتون رو از قبل رزرو کنید تا به ازدحام و شلوغی برخورد نکنید. البته نگران نباشید، همه غرفه ها نیاز به رزرو ندارن. برای بازدید از خیلی از پاویون ها فقط کافیه مقابل ورودی و داخل صف قرار بگیرید و به نوبت داخل برید. بدون هیچ رزرو قبلی. کماکان گزینه انتخاب پاویون هنوز فعال نشده و احتمال میره نیمه زمستان امسال این اتفاق بیفته.

مرحله پنج: به اکسپو اوزاکا سفر کنید و لذت ببرید.

تبریک میگم، شما الان شرایط ورود به اکسپو 2025 رو دارید. کافیه در تور اکسپو ژاپن ثبت نام بکنید و با قطار سیبری از اکسپو 2025 بازدید کنید. منتظر دیدار شما در اوزاکا هستیم.

نوشته راهنمای خرید بلیط اکسپو ژاپن اولین بار در گروه گردشگری قطار سیبری. پدیدار شد.

وقتی اسم ژاپن میاد، بیشتر ما یاد کشوری فوق‌ مدرن با قطارهای سریع‌السیر و تکنولوژی عجیب می‌افتیم. درست فکر می‌کنیم، اما این فقط یک بخش از ماجراست.

ژاپن روی دیگه‌ای هم داره؛ سرزمینی سنتی با مردمی که هنوز عمیقاً به آداب و رسوم پایبندن. ژاپن مثل یک میدون مین فرهنگیه؛ با کمی آگاهی می‌شه به‌راحتی ازش عبور کرد و سفر رو به یک تجربه فوق‌العاده تبدیل کرد.

تو این مقاله می‌خوام نکاتی از آداب سفر به ژاپن رو با شما به اشتراک بذارم. قرار نیست عمیق وارد فرهنگ بشیم؛ فقط چند قانون نانوشته و ساده که دونستنشون می‌تونه جلوی سوءتفاهم رو بگیره و سفر شما رو لذت‌بخش‌تر کنه.

اگر دوست دارید به ژاپن سفر کنید تورهای آینده قطار سیبری،  تور دوچرخه سواری و تور پاییز ژاپن رو از دست ندید!

آداب داخل خانه‌های ژاپنی

احتمال داره که شما در سفر به ژاپن گذرتون به یک خانه ژاپنی بیفته. این الزاما به این معنا نیست که یه ژاپنی شما رو به خانه خودش دعوت بکنه. بلکه شاید شما به جای هتل، در یکی از ریوکان‌های ژاپنی (Ryokan) اقامت داشته باشید.

ریوکان نوعی مهمان‌خانه سنتی است که اتاق‌هایش کف‌پوش تاتامی دارند، با درهای کشویی و فضای مینیمال طراحی شده‌اند و معمولا تجربه پوشیدن کیمونو، نوشیدن چای ژاپنی و استفاده از حمام سنتی اونسن را هم به مهمان‌ها ارائه می‌دهند.

ریوکان از نظر معماری و قوانین سکونت بسیار شبیه به خانه های سنتی ژاپن هست. پس اطلاع از آداب خانه‌های ژاپنی براتون کاملا ضروری هست.

کفش‌ها و دمپایی‌ها

بخش مهمی از قوانین داخل یک خانه ژاپنی مربوط به دمپایی‌هاست. در همه خانه های ژاپنی یک مرز واضح و مشخص بین داخل و بیرون کشیده شده. کفش‌ها و دمپایی‌های بیرون از خانه باید قبل از این مرز در آورده بشن و گوشه‌ای جفت بشن. اما این قانون فقط داخل خانه‌ها رعایت نمیشه. بلکه در بسیاری از رستوران‌های سنتی و معابد هم لازم هست شما قبل از ورود کفش خودتون رو پشت این مرز دربیارید.

جنکان

این مرزی که درباره‌اش صحبت می‌کنیم الزاما در ورودی ساختمان نیست. بلکه قسمت ورودی ساختمان هست که ژاپنی‌ها به اون جنکان (Genkan) میگن. جنکان معمولا ارتفاعی کمی پایین‌تر از بقیه بخش‌های ساختمان داره. حتی از نظر کف پوش هم متفاوت هست. در این صورت شما به راحتی متوجه تفاوت فضا و در نتیجه تفاوت قوانین حاکم بر اون میشد.

این قوانین بسیار ساده هست: فضای مرتفع‌تر فضای داخل خانه به حساب میاد. پس حق ندارید کفش های بیرون منزل رو اونجا قرار بدید. همین طور موقع خروج از منزل هم نباید با دمپایی خانگی پاتون رو داخل جنکان قرار بدید.

از اونجایی که تو بازدید از خیلی از ساختمان‌های تاریخی، شاید لازم باشه کفشتون رو دربیارید، پس به شدت توصیه می‌کنم در سفر به ژاپن حتما از کفش‌های راحتی استفاده کنید که چندین بار پوشیدن و در آوردنش شما رو اذیت نکنه. همچنین جوراب‌های تمیز و سالم بپوشید!

درضمن روزهای بارانی موقع ورود به داخل این ساختمان‌ها، بعد از درآوردن چتر و بارانی، یا باید اونها رو مقابل در ورودی قرار بدید (خطر دزدی همه جا وجود داره) یا داخل یه کیسه بذارید تا از چکه کردن آب داخل ساختمان جلوگیری کنید.

آداب دمپایی در ژاپن

معمولا میزبان موقع ورود به شما دمپایی میده. اگه جوراب نپوشیدید خیلی مودبانه هست که موقع ورود یه جفت جوراب تازه برای پوشیدن داخل خانه همراه داشته باشید. چرا که ورود پابرهنه به داخل خانه کار چندان خوشایندی به حساب نمیاد.

دمپایی‌هایی که میزبان به شما میده رو می‌تونید تقریبا همه جای خانه استفاده کنید. به جز زمانی که وارد اتاقی میشید که کف اون تاتامی پهن شده. بهتره دمپایی هاتون رو دربیارید و اون‌ها رو بیرون از اتاقی که تاتامی پهن شده قرار بدید.

درضمن برای استفاده از توالت دمپایی‌های جداگانه‌ای در نظر گرفته میشه. دقت کنید که با دمپایی داخل خانه به توالت نرید و برعکس. البته بر اساس تجربه استفاده از توالت‌های ژاپنی دردسرهای کمی برای ایرانی‌ها درست نکرده. پس سعی میکنم در اولین فرصت یه مطلب جداگانه درباره توالت‌های ژاپنی بنویسم.

جابجایی چمدان

موقعی که با چمدان وارد یک خانه ژاپنی یا ریوکان می‌شید، توصیه می‌کنیم چمدانتون رو روی زمین نکشید! بهتره اون رو بلند کنید و جای مخصوص خودش قرار بدید. این کار هم برای جلوگیری از کثیف شدن کف خانه هست و هم برای آسیب نزدن به کفپوش خانه. مخصوصا موقعی که کف خانه تاتامی پهن شده، به هیچ عنوان چمدانتون رو روی تاتامی قرار ندید. فکر کنم تا الان متوجه شده باشید که تاتامی یکی از تمیزترین قسمت های یک خانه ژاپنی هست.

آداب تردد در خیابان های ژاپن

معمولا تور ژاپن در بازه زمانی یک هفته تا 10 روز برگزار میشه. این بازه در هر صورت زمان بسیار کمی برای لمس و تجربه فرهنگ ژاپن هست. به همین خاطر من همیشه به همسفرانم توصیه می‌کنم که از تک تک لحظات سفرشون استفاده بکنن. تا حدامکان کمتر بخوابن و استراحت بکنن و بیشتر به گشت و گذار در شهرهای ژاپن مشغول بشن. گوش کردن به این توصیه به معنای حضور هرچه بیشتر در خیابان های ژاپن هست و این نکته باعث میشه دانستن آداب تردد در خیابان های ژاپن برای ما خیلی مهمتر باشه.

مردم ژاپن بسیار به اطرافیان خودشون توجه می‌کنن. همه سعی و تلاششون رو می‌کنن که کسی از حضور اونها در فضای شهری آزرده خاطر نشه. این نکته در شهر شلوغی مثل توکیو به شدت مهم هست.

در خیابان های ژاپن همیشه مراقب اطراف خودتون باشید. با اینکه همیشه توصیه می‌کنم تو سفرهاتون سبک‌تر سفر کنید، ولی مراقب باشید که چمدان های بزرگ شما برای ترافیک عابران پیاده مشکلی ایجاد نکنه. پس اگه لازم شد منتظر کسی باشید، مطمئن بشید سد راه کسی نشدید.

از سمت چپ حرکت کنید

این یه قانون نانوشته در اکثر کشورها هست که عابرین پیاده در جهتی حرکت بکنن که ماشین هاشون تو خیابان حرکت می‌کنن. چون سیستم رانندگی ژاپنی‌ها هم به سبک انگلیسی‌ها هست، پس در همه گذرگاه ها از سمت چپ حرکت می‌کنن. پس به این نکته دقت کنید تا به کسی تنه نزنید و کسی به شما تنه نزنه.

اگه برای اولین بار به ژاپن سفر کنید، خیلی زود متوجه می‌شید پیدا کردن سطل زباله توی خیابون‌ها کار راحتی نیست. دلیلش چند تا نکته مهمه:

• اتفاق تاریخی: بعد از بمب‌گذاری سال ۱۹۹۵ در متروی توکیو، خیلی از سطل‌های عمومی رو جمع کردن تا امنیت بیشتر بشه.

• فرهنگ نظم و مسئولیت‌پذیری: ژاپنی‌ها معتقدن هرکس باید مسئول زباله خودش باشه، برای همین عادت دارن زباله رو با خودشون نگه دارن.

• تفکیک سخت‌گیرانه زباله: سیستم بازیافت در ژاپن خیلی جدیه. زباله‌ها باید دسته‌بندی بشن (سوختنی، غیرسوختنی، پلاستیک، بطری و …). این باعث شده سطل عمومی کمتر باشه.

• عادت فرهنگی: مردم ژاپن همیشه یک کیسه یا کیف کوچیک همراه دارن تا زباله رو نگه دارن و بعد در محل درست بندازن.

همین رفتار ساده باعث شده خیابون‌های ژاپن یکی از تمیزترین خیابون‌های دنیا باشن. برای همین اگه به تور ژاپن می‌رید، حتماً یک کیسه کوچیک همراه داشته باشید تا غافلگیر نشید.

همین طور سیگار کشیدن تو ژاپن محدودیت های خاصی داره. پس اگه نمی تونید تو طول سفر سیگار رو کنار بگذارید، پس حتما با خودتون زیرسیگاری جیبی همراه داشته باشید. چون اصلا نمی تونید خاکستر سیگارتون رو تو فضای شهری بریزید.

خوردن هر نوع خوراکی هم کار ناپسندی به حساب میاد. این هم یکی از آداب سفر به ژاپن هست. ژاپنی‌ها به طور کل ترجیح میدن هر نوع خوراکی رو در شرایط آرام میل بکنن. درضمن با این کار از کثیف کردن لباس رهگذرها با خوراکی هاشون جلوگیری می‌کنن. یادتون هست که ابتدای همین مطلب گفتم ژاپنی ها به هیچ عنوان دوست ندارن باعث ناراحتی دیگران بشن.

با اینکه در چند سال اخیر تعداد زوج‌هایی که عاشقانه دست همدیگه رو گرفتن و در خیابان قدم میزنن بسیار زیاد شده، ولی کماکان بوسیدن در ملاء عام کار ناشایستی به حساب میاد. خوب مطمئن هستم ایرانی ها بر اساس تجربه و در صورت نیاز محل مناسب رو پیدا می‌کنن.

قوانین عکاسی در ژاپن

عکاسی در سفر به ژاپن خیلی جذابه، اما قوانین و عرف‌هایی داره که بهتره قبل از سفر بدونید:

• حریم خصوصی مردم: در ژاپن بدون اجازه مستقیم کسی، ازش عکس گرفتن بی‌احترامی حساب می‌شه. مخصوصاً تو مکان‌های عمومی مثل قطار یا رستوران.

• معابد و زیارتگاه‌ها: بعضی معابد اجازه عکاسی داخل سالن اصلی رو نمی‌دن. معمولاً تابلو «No Photo» نصب شده. احترام بذارید چون این فضاها برای مردم محلی مقدس هستن.

• موزه‌ها و گالری‌ها: تو خیلی از موزه‌ها، عکاسی از آثار هنری ممنوعه یا فقط بدون فلش مجازه. حتماً قبل از عکس گرفتن به تابلوها دقت کنید.

• فروشگاه‌ها و بازارها: در بعضی فروشگاه‌ها و بازارهای محلی (مثلاً آکیهابارا یا ایزاکایاهای کوچک) عکاسی خوشایند نیست. مغازه‌دارها ممکنه ناراحت بشن.

• ایستگاه‌ها و قطارها: عکاسی از قطارهای معروف مثل شینکانسن مشکلی نداره. ولی موقعی که شلوغه یا مردم عجله دارن، بهتره دوربین‌تون رو کنار بذارید.

• کاربرد تجاری: اگه قصد دارید عکس‌هاتون رو برای استفاده تجاری یا تبلیغاتی منتشر کنید، باید مجوز بگیرید. قوانین ژاپن در این مورد خیلی سخت‌گیره.

• عکاسی از کودکان: یکی از حساس‌ترین موضوع‌هاست. هرگز از بچه‌ها بدون اجازه والدین‌شون عکس نگیرید.

• استفاده از سه‌پایه (Tripod): در بعضی مکان‌های شلوغ مثل معابد یا پارک‌ها استفاده از سه‌پایه ممنوعه چون مسیر رو بند میاره.

نکته مهم برای توریست‌ها: در سفر به ژاپن همیشه قبل از عکاسی به تابلوها توجه کنید. اگه مطمئن نبودید، از کسی که اونجاست اجازه بگیرید. همین احترام ساده باعث می‌شه تجربه سفر شما دلنشین‌تر بشه و با مردم محلی ارتباط بهتری بگیرید.

آداب سفر به ژاپن و استفاده از قطار

ایستگاه ها، سکوه و واگن قطارها همیشه از شلوغ ترین مکان های ژاپن به حساب میاد، و طبیعتا دارای بیشترین احتمال به وجود اومدن مشکل برای یه توریست از همه جا بی خبر. پس لطفا تو این مکان‌ها کمی بیشتر حواستون جمع باشه و به این نکات هم توجه کنید:

داخل ایستگاه ها

اکثر موارد داخل ایستگاه‌ها گروه‌هایی از توریست‌ها دیده میشه که با چمدان‌های بزرگشون محل عبور بقیه رو سد کردن. توصیه ما به شما خیلی ساده است: شما جزو اون توریست‌ها نباشید!

• قبل و بعد از عبور از گیت بلیط یا موقع پیاده شدن از پله برقی توقف نکنید.

• کمی قبل از گیت، بلیط خودتون رو آماده کنید.

• حواستون به چمدان‌ها باشه؛ زیاد ازتون فاصله نگیرن و به بقیه صدمه نزنن.

• تو ساعات شلوغی، به دستورالعمل حرکت روی پله‌ها دقت کنید.

• وقتی به گوشی نگاه می‌کنید، وسط حرکت در ایستگاه توقف نکنید.

• هیچ وقت برای رسیدن به قطار یا هر دلیل دیگه داخل ایستگاه ندویید.

با اینکه در سال های اخیر توصیه میشه که روی پله برقی راه نرید. ولی تو ساعات شلوغی واقعا چنین کاری ممکن نیست. به همین خاطر وقتی روی پله برقی هستید سمت چپ بایستید تا کسانی که عجله دارن از کنارتون عبور کنن.

این نکته رو هم بگم، ولی این قانون تو شهر اوزاکا متفاوت هست. اونجا شما باید سمت راست بایستید و بقیه از سمت چپ شما عبور بکنن. یکم سخت شد ولی امیدوارم یادتون بمونه. درضمن حواستون به چمدان های بزرگتون روی پله برقی باشه. محکم بگیریدشون که به سمت پایین پرت نشن.

برای سوار شدن قطار پشت سر مسافرهایی بایستید که منتظر قطار هستن. یعنی دقیقا جایی که روی زمین برای شما علامت گذاشته شده و نه محل پیاده شدن مسافرها. برای سیگار کشیدن هم کار خیلی سختی دارید. چون باید دنبال تابلوی محل خاص مجاز سیگار کشیدن باشید.

داخل قطارها

قبل از سوار شدن منتظر باشید تا مسافرها پیاده بشن. بعد، خیلی سریع سوار بشید تا افراد پشت سرتون هم بتونن سوار بشن. اگه بچه ای همراهتون هست حتما دستش رو بگیرید.

از آوردن چمدان های بزرگ به داخل قطار و مخصوصا ساعت های شلوغ خودداری کنید. اگر هم همراه داشتید می‌تونید از خدمات ارسال چمدان به شهرهای دیگه استفاده بکنید. کوله هاتون رو هم پشتتون نندازید و مقابل بدنتون نگه دارید تا به بقیه برخورد نکنه. و دوباره مواظب باشید راهرهای قطار رو با بار و چمدانتون مسدود نمی‌کنید.

صحبت کردن با صدای بلند در قطار یکی از آزاردهنده ترین رفتارها در ژاپن به حساب میاد. سعی کنید داخل قطارهای شهری و مترو با تلفن صحبت نکنید. البته زیاد نگران نباشید، در قطارهای بین شهری فضای بین واگن‌ها برای صحبت کردن با تلفن در نظر گرفته شده. یادتون نره که گوشی تلفن همراهتون رو داخل قطار سایلنت کنید و صدای هدفونتون رو کم کنید.

داخل قطار مترو

توصیه میکنیم داخل قطار شهری غذا نخورید. گرچه این کار تو قطار های بین شهری و مسیرهای طولانی هیچ مشکلی نداره. فقط دقت کنید که بهتره غذایی که بوی تند داره نخورید. درضمن یادتون باشه موقع خروج همه زباله‌هاتون رو همراه خودتون ببرید.

بازدید از معابد و معابد

اینجا به طور خلاصه مهمترین مراحل و آداب بازدید از معابد بودایی و معابد شینتو رو براتون توضیح میدم. به طور کلی قوانین و محدودیت‌های پوششی خاصی برای ورود به زیارتگاه‌ها و معابد ژاپنی وجود نداره. ولی برای نشان دادن احترام با لباس نامتعارف وارد معابد نشید.

نحوه بازدید از معبد

خیلی آرام و محترمانه وارد معابد بشید. در بعضی از معابد دستگاه های بزرگ بخور عود در برخی معابد، بازدیدکنندگان عود قرار گرفته.

اگر دوست داشتید میتونید یک بسته عود بخرید و تعدادی عود روشن کنید. اجازه بدید عود چند ثانیه‌ای بسوزه و بعد با تکان دادن دست اون رو خاموش کنید. یادتون باشه که این کار رو با فوت کردن انجام ندید. بعد داخل دستگاه قرار بدید و به مسیرتون ادامه بدید.

دقت کنید که خیلی از افراد دود عود رو متبرک و شفا دهنده می دونن. به همین خاطر اگر زخم یا بیماری دارن دود رو به سمت محل زخم هدایت میکنن تا شفا پیدا کنن.

موقع ورود به ساختمان معبد شاید لازم باشه کفشتون رو دربیارید. پس همون طور که قبلا گفتیم پوشیدن جوراب تمیز و آبرومند خیلی مهم هست. درضمن یادتون باشه کلاهتون رو موقع ورود بردارید.

عکاسی از محوطه معبد اغلب آزاد هست. ولی داخل ساختمان کمی حساس باشید و چشمتون دنبال تابلوی راهنما باشه. اگه پیدا نکردید کارمندان معبد بسیار خوشحال میشن به شما راهنمایی بکنن.

یکی از مهم ترین آداب سفر به ژاپن در همین زیارتگاه‌ها هست. در نزدیکی زیارتگاه از پیاده روی در مرکز مسیر خودداری کنید و به کناره‌ها برید. چرا که مرکز مسیر محل عبور خدایان هست. (خطر تصادف با خدایان!)

آبنمای تطهیر معابد شاید برای شما جذاب باشه. میتونید با ملاقه های چوبی اون دست هاتون رو بشورید. ولی دقت کنید که هیچ آبی از داخل ملاقه به منبع اصلی آب برنگردونید.

آداب غذا خوردن در رستوران‌های ژاپن

سفر به ژاپن یعنی تجربه طعم‌های تازه و رستوران‌های خاص. اما خوبه بدونید غذا خوردن در ژاپن قوانین ساده‌ای داره که رعایتش باعث احترام به فرهنگ محلی می‌شه. از سوشی تازه گرفته تا رامن داغ و شیرینی‌های ژاپنی، همه‌چیز منتظر شماست.

اما بدونید که غذا خوردن در ژاپن فقط لذت بردن از طعم‌ها نیست، بلکه بخشی از فرهنگ و احترام متقابله. رعایت چند قانون ساده می‌تونه نشون بده شما هم به آداب مردم محلی احترام می‌ذارید و تجربه‌ای شیرین‌تر از تور ژاپن خواهید داشت.همیشه منتظر بمونید تا میزبان یا گارسون راهنمایی‌تون کنه.

• قبل از شروع غذا معمولاً می‌گن ایتاداکیماس (Itadakimasu) به معنی “با احترام شروع می‌کنم”.

• در بعضی رستوران‌ها کفش‌هاتون رو باید دربیارید.

استفاده درست از چابستیک‌ها

چابستیک فقط وسیله غذا خوردن نیست؛ بخشی از فرهنگ ژاپنه. پس بهتره با آداب استفاده از اون آشنا باشید. یاد گرفتن آداب استفاده از اون باعث می‌شه در سفر به ژاپن مثل یک گردشگر آگاه رفتار کنید و تجربه بهتری از رستوران‌های محلی داشته باشید.

• هرگز چابستیک رو داخل برنج عمودی فرو نکنید؛ نماد مراسم عزاداریه.

• چابستیک رو مستقیم به دست کس دیگه ندید؛ این هم نشانه مراسم تدفینه.

• از چابستیک برای اشاره یا بازی کردن استفاده نکنید.

• وقتی غذا نمی‌خورید، اون‌ها رو روی پایه مخصوص (هشی-اوکی) بذارید.

روش‌های نشستن در ژاپن

مخصوصاً وقتی به خونه‌های سنتی یا رستوران‌های سنتی (ریوکان) برید، نوع نشستن اهمیت زیادی داره. اینجا فقط بحث راحتی نیست، بلکه احترام به فرهنگ و آداب مردم ژاپنه.

• روی زمین معمولاً به حالت سِیزا (دو زانو) یا چهارزانو می‌شینن.

• موقع نشستن روی تاتامی، کف پا رو مستقیم به سمت کسی نگیرید.

• در فضاهای رسمی‌تر، نشستن سیزا نشانه احترامه، حتی اگر سخت باشه.

فرهنگ حمام کردن در ژاپن

حمام عمومی یا «اونسن» یکی از بخش‌های جدانشدنی سفر به ژاپنه. اونسن فقط برای تمیز شدن نیست؛ بلکه یک سنت قدیمی، تجربه‌ای اجتماعی و راهی برای آرامش جسم و روح به حساب میاد. حضور در این فضا یعنی لمس بخشی از سبک زندگی ژاپنی‌ها.

• قبل از ورود به استخر حتماً بدن‌تون رو کامل بشویید.

• مایو پوشیدن ممنوعه؛ باید برهنه وارد بشید.

• حوله کوچیک رو می‌تونید روی سرتون بذارید، اما داخل آب نندازید.

• آرامش فضا رو حفظ کنید؛ سر و صدا یا شنا کردن در استخر بی‌احترامی به حساب میاد.

نوشته آداب سفر به ژاپن | شبیه توریست های ساده لوح نباشیم! اولین بار در گروه گردشگری قطار سیبری. پدیدار شد.