اسم ما قطار سیبریه. یعنی از همون اول تکلیفمون معلوم بوده: ما آدمِ جادهایم، آدمِ ریل، آدمِ تماشای دنیا از قاب پنجره. و بین همه قابهایی که دیدیم،
شینتو یا راه خدایان اعتقاد بومی و قدیمی مردم ژاپن هست. باوری که ار اولین روز شکل گیری این سرزمین در زندگی مردمانش نقش مهمی داشتهه. این دین
مسیرهای پیادهروی طولانی در سالهای اخیر به یکی از جدیترین شکلهای سفر تبدیل شدن؛ سفری که نه بر سرعت، بلکه بر تماس مستقیم با جغرافیا، تاریخ و ریتم
کوه فوجی به دلایل مختلفی تو ذهن خیلی از ما علاقه مندان به ژاپن ثبت شده؛ برای بعضی ها به عنوان نماد ژاپن، برای بعضی ها با داستان
صعود قله فوجی از نظر من خیلی شبیه به مترو سوار شدن هست. نه اینکه فقط نظر شخصی من باشه، بلکه بعد از گپ و گفت با خیلی
کوه فوجی به قدمت تاریخ و تمدن ژاپن شاید تنها موجودی باشه که همیشه در همه داستان های این سرزمین حضور داشته. از روزی که جینمو اولین امپراطور
این روزها به نظر میرسه شرایط صدور ویزای شنگن از طرف سفارتخانه های مستقر در تهران کمی راحتتر شده و فرایند دریافت ویزا به روال عادی برگشته. به
اوستاشکوف یه شهر تاریخی حوالی مسیر مسکو به سنت پترزبورگ روسیه هست. میشه با اطمینان گفت که تقریبا همه توریست های ایرانی موقع سفر به روسیه از نزدیکی این
هایکو یعنی چی؟ هایکو کوتاهترین شکل شعر دنیاست، فقط سه خط. اما تو همین سه خط، انگار دنیا خلاصه میشه. یه تصویر از طبیعت، یه حس گذرا، یه
ماسائوکا شیکی ، قصه ای که از بستر بیماری شروع شد اتاق کوچیکه. یه بخاری زغالی گوشهٔ اتاق روشنه و پنجره با بخار پوشیده شده. بیرون صدای کلاغها
