اسم ما قطار سیبریه. یعنی از همون اول تکلیفمون معلوم بوده: ما آدمِ جادهایم، آدمِ ریل، آدمِ تماشای دنیا از قاب پنجره. و بین همه قابهایی که دیدیم،
شینتو یا راه خدایان اعتقاد بومی و قدیمی مردم ژاپن هست. باوری که ار اولین روز شکل گیری این سرزمین در زندگی مردمانش نقش مهمی داشتهه. این دین
کوه فوجی به دلایل مختلفی تو ذهن خیلی از ما علاقه مندان به ژاپن ثبت شده؛ برای بعضی ها به عنوان نماد ژاپن، برای بعضی ها با داستان
صعود قله فوجی از نظر من خیلی شبیه به مترو سوار شدن هست. نه اینکه فقط نظر شخصی من باشه، بلکه بعد از گپ و گفت با خیلی
کوه فوجی به قدمت تاریخ و تمدن ژاپن شاید تنها موجودی باشه که همیشه در همه داستان های این سرزمین حضور داشته. از روزی که جینمو اولین امپراطور
هایکو یعنی چی؟ هایکو کوتاهترین شکل شعر دنیاست، فقط سه خط. اما تو همین سه خط، انگار دنیا خلاصه میشه. یه تصویر از طبیعت، یه حس گذرا، یه
ماسائوکا شیکی ، قصه ای که از بستر بیماری شروع شد اتاق کوچیکه. یه بخاری زغالی گوشهٔ اتاق روشنه و پنجره با بخار پوشیده شده. بیرون صدای کلاغها
شلیک نافرجام صدای نفسهای سرباز کنارم مثل موتور دیزل میغرید. عرق از زیر کلاه فولادیش میچکید. مسلسل رو محکم گرفته بود، درست نشونه رفته بود وسط سینهی یه
ویزای ژاپن؛ قصهای از احترام، دقت و واقعیت شاید ژاپن برای خیلیها فقط یه کشور دوردست باشه، اما برای ماجراجوها، هنردوستها، و عاشقان فرهنگهای کهن، ژاپن مثل یه
شاید شما هم جزو اون دسته آدمایی باشین که مدتهاست در رویاهاشون کوچهپسکوچههای سئول، رنگهای چشمنواز ججو، یا حتی کافههای شیک بوسان رو بالا و پایین میکنن. کره
