اسم ما قطار سیبریه. یعنی از همون اول تکلیفمون معلوم بوده: ما آدمِ جادهایم، آدمِ ریل، آدمِ تماشای دنیا از قاب پنجره. و بین همه
شینتو یا راه خدایان اعتقاد بومی و قدیمی مردم ژاپن هست. باوری که ار اولین روز شکل گیری این سرزمین در زندگی مردمانش نقش مهمی
مسیرهای پیادهروی طولانی در سالهای اخیر به یکی از جدیترین شکلهای سفر تبدیل شدن؛ سفری که نه بر سرعت، بلکه بر تماس مستقیم با جغرافیا،
کوه فوجی به دلایل مختلفی تو ذهن خیلی از ما علاقه مندان به ژاپن ثبت شده؛ برای بعضی ها به عنوان نماد ژاپن، برای بعضی
صعود قله فوجی از نظر من خیلی شبیه به مترو سوار شدن هست. نه اینکه فقط نظر شخصی من باشه، بلکه بعد از گپ و
کوه فوجی به قدمت تاریخ و تمدن ژاپن شاید تنها موجودی باشه که همیشه در همه داستان های این سرزمین حضور داشته. از روزی که
این روزها به نظر میرسه شرایط صدور ویزای شنگن از طرف سفارتخانه های مستقر در تهران کمی راحتتر شده و فرایند دریافت ویزا به روال
اوستاشکوف یه شهر تاریخی حوالی مسیر مسکو به سنت پترزبورگ روسیه هست. میشه با اطمینان گفت که تقریبا همه توریست های ایرانی موقع سفر به روسیه
هایکو یعنی چی؟ هایکو کوتاهترین شکل شعر دنیاست، فقط سه خط. اما تو همین سه خط، انگار دنیا خلاصه میشه. یه تصویر از طبیعت، یه
ماسائوکا شیکی ، قصه ای که از بستر بیماری شروع شد اتاق کوچیکه. یه بخاری زغالی گوشهٔ اتاق روشنه و پنجره با بخار پوشیده شده.
انقلاب اکتبر و یک روایت داستانی تصور کن یه شب سرد پاییزی توی سنپترزبورگ. خیابونها تاریکن، برف نمنم میباره و شهر تو سکوتی سنگین فرو
شلیک نافرجام صدای نفسهای سرباز کنارم مثل موتور دیزل میغرید. عرق از زیر کلاه فولادیش میچکید. مسلسل رو محکم گرفته بود، درست نشونه رفته بود
